Francia proclamouse campioa do Seis Nacións tras vencer a Inglaterra 48-46 no Stade de France o 14 de marzo de 2026, grazas a unha patada decisiva de Thomas Ramos no tempo engadido. O triunfo chegou nun partido de infarto no que a ala francesa Bielle-Biarrey anotou catro ensaios e no que, por momentos, parecía que calquera resultado era posible. A xornada, intensa e chea de alternativas, deixou ademais a Irlanda como vencedora da Triple Coroa, ao impoñerse nos seus duelos fronte ás outras seleccións británicas. O choque en París foi a culminación dunha edición marcada polo alto voltaxe e por partidos que se decidirían nos instantes finais.
O partido arrancou cun ritmo eléctrico e con ambos equipos alternando dominio en distintas facetas do xogo: Francia aproveitou os espazos e as patadas intelixentes, mentres que Inglaterra impuxo a súa superioridade física nos contactos. Aos seis minutos unha xogada a partir dunha patada rematou con Bielle-Biarrey apoiando o primeiro ensaio francés; pouco despois a resposta inglesa chegou cun ensaio visitante que equilibrou o marcador. A sucesión de ensaios e as imprecisións na defensa deron paso a un encontro con moi poucos momentos de respiro para as dúas afeccións.
Inglaterra saíu ao Stade de France tras a derrota en Roma con ganas de demostrar outra versión e, desde o arranque, mostrou maior agresividade no xogo de dianteiros. Un maul poderoso culminou cun ensaio de Ollie Chessum, e a capacidade dos ingleses para someter nas melés e nos contactos permitiulles controlar fases importantes do partido. Sen embargo, a habilidade dos galos para castigar espazos e o acerto da súa liña de tres cuartos impidiron que o dominio físico se traducise nunha vantaxe plácida para os visitantes.
A alternancia no marcador foi a nota dominante dunha primeira metade na que se amosaron as dúas caras do rugby contemporáneo: o xogo ao pé e a velocidade fronte ao choque e a superioridade establecida nas fases estáticas. Francia sufriu nos puntos de encontro e sufriu a carga física de Inglaterra, pero soubo aproveitar as oportunidades que lle ofreceron as patadas en profundidade e os erros rivais. O intercambio de ensaios e transformacións deixou o encontro aberto, coa sensación de que a resolución podía chegar en calquera xugada illada.
Na segunda metade a tensión non diminuíu e ambos combinados buscaron impor o seu plan sen renunciar á iniciativa. Bielle-Biarrey continuou sendo un quebracabezas constante para a zaga inglesa, logrando chegar á liña de marca en catro ocasións ao longo do choque, unha cifra extraordinaria nun partido de tanta esixencia. Inglaterra, pese á súa boa labor nos contactos e nas fases estáticas, non puido frear sempre as transicións francesas e pagou caro algúns desaxustes defensivos.
O desenlace foi dunha intensidade inusitada: co marcador axustado e o tempo esgotándose, Ramos asumiu a responsabilidade e anotou a patada que deu a vitoria aos locais, desatando a euforia no Stade de France e a decepción nos visitantes. A definición deixou palpitando á afección e aos protagonistas, que viviron un final propio dos clásicos máis lembrados do torneo. Para os franceses, o triunfo é unha confirmación en termos de cantera e eficacia ofensiva; para os ingleses, un toque de atención sobre a necesidade de axustar aspectos defensivos e de control do xogo.
A xornada tivo ademais implicacións para o resto de participantes: Irlanda asegurouse a Triple Coroa, un signo de fortaleza fronte ás outras nacións británicas, aínda que non chegou a disputar o título ata o último segundo en París. O torneo, no seu conxunto, quedará na memoria pola sucesión de partidos com
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.