Galicia descobre no arraigamento unha panca laboral

Do debate migratorio ao debate produtivo

Durante anos, a conversa sobre inmigración en Galicia moveuse entre dous polos: o humanitario e o administrativo. Hoxe, porén, hai un terceiro eixe que gaña peso: a economía real. Nunha comunidade con envellecemento acelerado, xubilacións en aumento e dificultades para cubrir postos básicos, a regularización por arraigamento está deixando de verse como un trámite excepcional para converterse nunha ferramenta de estabilidade laboral.

Esa mudanza de ollada non é menor. Cando unha persoa pasa da informalidade a cotizar, non só mellora a súa situación xurídica: tamén aumenta a recadación, afloran empregos ocultos e redúcese a competencia desleal entre empresas. Nese sentido, o crecemento da afiliación vinculada a permisos por arraigamento en Galicia —un 66% máis— sinala algo máis profundo ca unha cifra: revela que o mercado de traballo está a absorber man de obra que xa estaba aquí, pero en condicións máis fráxiles.

“A cuestión xa non é se esta vía existe, senón se se xestiona con rapidez e con garantías para responder a necesidades estruturais”, resume un responsable municipal da área social.

Que din os números e por que importan

O volume supera as 8.200 persoas cotizantes con este tipo de autorización en Galicia, un limiar que obriga a ler o fenómeno en clave sistémica. Non se trata de casos illados nin dunha dinámica puntual. É un fluxo sostido que impacta en actividades onde a falta de persoal se converteu nun problema crónico.

Os sectores que máis altas concentran son hostalaría, emprego en fogares e construción. Non sorprende: son ámbitos con alta rotación, horarios esixentes e dificultades históricas para reter persoal. Pero si hai un dato relevante para desmontar prexuízos: unha maioría significativa traballa con contratos estables, arredor do 63% dos casos. Isto cuestiona a idea de que a regularización só alimenta emprego temporal ou de baixa calidade contractual.

Tamén hai unha mensaxe para quen analiza a produtividade galega: cando unha parte do emprego se formaliza, o tecido empresarial gaña previsibilidade. Redúcese a incerteza legal nas contratacións, melloran os controis laborais e créanse incentivos para investir en formación. O arraigamento, ben aplicado, non só “ordena papeis”; axuda a ordenar mercados.

Formalizar traballo é fortalecer servizos públicos

O efecto económico non remata na empresa. Cada nova cotización implica achegas á Seguridade Social, financiamento indirecto de sanidade e pensións, e maior capacidade estatística para deseñar políticas públicas. Nunha comunidade con forte presión demográfica, esta dimensión é decisiva.

O debate de fondo debería formularse así: pode Galicia soster o seu modelo social sen incorporar plenamente a quen xa participa da súa economía cotiá? A resposta semella evidente. Manter bolsas amplas de emprego irregular non protexe a ninguén; ao contrario, deteriora dereitos laborais, reduce ingresos públicos e empeora a calidade dos servizos.

“Cando unha coidadora, un camareiro ou un peón de obra pasan á economía formal, gañan eles, gaña a empresa e gaña o sistema”, apunta unha fonte xudicial con experiencia en procedementos de estranxeiría.

Iso non significa ignorar os riscos. A regularización, por si soa, non corrixe salarios baixos nin acceso precario á vivenda. Se se pretende que sexa unha política de país e non unha saída de urxencia, debe ir acompañada de inspección laboral, orientación xurídica, aprendizaxe do idioma cando sexa necesario e coordinación entre administracións.