Galicia descobre no arraigamento unha panca produtiva

Do ruído político á realidade da economía cotiá

Mentres boa parte do debate público sobre migración queda atrapada en consignas, a economía galega está a enviar un sinal moi máis concreto: cando se abren vías de regularización, aumenta o emprego formal, medra a cotización e fortalécese o sistema. O dato coñecido nos últimos días —un aumento do 66% nas persoas con permiso por arraigamento que cotizan en Galicia, xa por riba das 8.200— non é unha anécdota estatística. É un indicador de transformación estrutural.

Convén deterse aquí. Galicia enfróntase desde hai anos a un cóctel complexo: envellecemento, falta de relevo en moitos oficios, comarcas con perda de poboación e empresas que non atopan man de obra estable. Nese escenario, a regularización non actúa só como medida administrativa para persoas estranxeiras; funciona tamén como mecanismo de ordenación do mercado laboral. É dicir: menos informalidade, máis dereitos e máis contribución fiscal.

Regularizar non é regalar papeis; é converter actividade invisible en emprego con regras, cotizacións e obrigas para todos.

Esa idea, repetida en distintos ámbitos institucionais e sociais, marca unha diferenza importante: non se trata de “abrir” ou “pechar” fronteiras en abstracto, senón de decidir se unha parte relevante da actividade económica permanece na sombra ou entra no circuito legal.

Arraigamento: unha ferramenta legal que pasou de excepción a peza clave

O arraigamento existe no marco xurídico español desde comezos de século, aínda que o seu desenvolvemento efectivo tardou en consolidarse. Co paso dos anos fóronse definindo modalidades, requisitos e procedementos, con reformas relevantes na pasada década e novos cambios recentes. Esa evolución non é menor: amosa que a norma foi adaptándose a unha realidade social e produtiva que xa non pode explicarse con categorías de hai vinte anos.

Durante moito tempo, o arraigamento foi presentado case como unha porta residual para casos límite. Hoxe, porén, o seu peso no emprego formal obriga a lelo doutra maneira. Se milleiros de persoas pasan da precariedade documental a cotizar con normalidade, o efecto non se limita á súa situación individual. Impacta na competencia entre empresas, na recadación e na calidade dos vínculos laborais.

A pregunta incómoda é evidente: canto traballo segue a moverse aínda fóra de controis por trabas administrativas, lentitude de expedientes ou falta de información? Se o crecemento de cotizantes con permisos regularizados foi tan intenso, cabe pensar que había un potencial latente moito maior do que as institucións querían admitir.

O que gaña Galicia cando aflora emprego

A primeira ganancia é fiscal e de Seguridade Social. Cada alta supón ingresos recorrentes e reduce a presión sobre un sistema tensionado polo envellecemento demográfico. Nunha comunidade con forte peso das pensións e unha pirámide poboacional invertida, ampliar a base de cotizantes non é un detalle técnico: é unha cuestión de sustentabilidade.

A segunda ganancia é empresarial. Cando unha persoa pode traballar con permiso en vigor, a relación laboral vólvese máis estable e previsible. Hai menos rotación forzada, menos risco xurídico e máis posibilidade de formación interna. En termos de produtividade, iso importa moito máis que os titulares de conxuntura.

A terceira ganancia, menos citada e quizais máis profunda, é de cohesión social. Regularizar reduce dependencia, limita abusos e facilita que quen traballa tamén poida alugar vivenda, abrir conta bancaria, formarse ou emprender. Dito doutro xeito: mellora a autonomía económica e acelera a integración real, a que se constrúe no día a día e non en discursos institucionais.