O Concello de A Coruña anunciou a mediados de marzo de 2026 que renuncia a que o estadio de Riazor sexa sede da Copa do Mundo organizada pola FIFA, alegando que a carga económica e técnica para adaptar o recinto resulta insostible. A decisión, comunicada pola alcaldesa e acompañada polo presidente do Deportivo e pola Deputación, chega tras meses de negociacións fallidas e de dúbidas sobre quen asumiría as obras e o manteñemento. A FIFA incluíra a cidade entre as once elixidas, pero a esixencia de aumentar aforo e cumprir estándares levou ao choque entre administración e club.
A candidatura de A Coruña —celebrada no seu momento e bautizada co termo «bimundialista» pola propia alcaldesa en decembro de 2024— topouse coa realidade técnica e económica do proxecto Riazor 2030. A pesar dos esforzos para buscar financiamento privado, a parte clave do conflicto foi a relación entre o Concello e o Deportivo, inquilino do estadio e con reticencias respecto dunha ampliación que, din, non responde á demanda habitual.
O plan da FIFA obrigaba a elevar o aforo ata os 43.000 espectadores, fronte aos cerca de 33.000 actuais, mentres que a asistencia media do club sitúase en torno aos 20.000 espectadores. Esa diferenza xerou o temor de converter Riazor nun estadio sobredimensionado con bancadas baleiras na maior parte dos encontros, unha situación que a afección branquiazul xa viviu noutros estadios con lonas para cobrir ocos.
Enfrontamento entre o inquilino e a administración
Segundo fontes municipais, a alcaldesa compareceu ante o pleno para anunciar a renuncia a «a gran festa da FIFA» e xustificou a decisión como un acto de responsabilidade ante unha «hipoteca» que a cidade non pode costear por uns poucos partidos. A falta de acordo sobre quen asumiría a titularidade das novas localidades e o seu manteñemento foi a pedra angular do desacordo.
«Por responsabilidade», explicou a alcaldesa ao comunicar a decisión.
O Deportivo expresou reiteradas dúbidas sobre a proporcionalidade da intervención: ampliar para case duplicar a asistencia media suporía un estadio que non se axusta á realidade deportiva e económica do club. Pola súa banda, o Concello sostén que había un compromiso asinado coa FIFA e que, en consecuencia, debía licitar e executar as obras esixidas polo organizador do Mundial.
Nos últimos meses traballouse na redacción do proxecto, pero o goberno local non se atreveu a sacalo a licitación ante a ausencia dunha solución clara sobre a financiación e o reparto de responsabilidades. Ese bloqueo administrativo e a falta dunha posición firme do Deportivo desembocaron no beco sen saída que rematou coa renuncia formal.
Impacto e alternativas
A perda de ser sede implica para A Coruña non só a renuncia a unha visibilidade internacional difícil de igualar, senón a frustración dunha investimento que tiña mobilizado expectativas políticas e sociais. A Deputación, que participou nas xestións e apoiou a candidatura, asistiu á comparecencia xunto co club, pero non houbo avance que resolvese o nó financeiro.
Economistas e axentes do sector salientan que a celebración da Copa do Mundo atrae turismo e contrata obra pública, pero advirten de que os custos de manteñemento e amortización dunha infraestrutura sobredimensionada poden converterse nun lastre a medio prazo se non se deseña unha folla de ruta viable.
No plano político, a decisión pode abrir un debate local sobre prioridades de gasto e sobre a capacidade da cidade para asumir grandes eventos sen contar co acordo do principal usuario do estadio. O convenio vixente entre o Concello e o Deportivo colócase agora no centro dese debate e necesitará unha revisión para esclarecer obrigacións futuras.
O proxecto Riazor 2030 fica, por tanto, redactado pero paralizado. As próximas semanas serán claves para saber se a cidade retrocede definitivamente nas súas aspiracións internacionais ou se se plantea unha alternativa de modernización do estadio máis axustada á realidade deportiva e financeira de A Coruña e do seu club.
