A batalla audiovisual xa non é só cultural, tamén urbana
Durante anos, moitas cidades españolas competiron por atraer turistas con campañas clásicas: praias, gastronomía, casco histórico e pouco máis. Hoxe, esa disputa líbrase tamén en plataformas e televisións. Nese contexto aparece ‘Ardora’, unha produción de selo galego que coloca A Coruña en primeiro plano e abre unha pregunta de interese público: que gaña realmente unha cidade cando se converte en relato audiovisual?
A conversa non debería quedar en se unha serie “amosa recunchos bonitos” ou se a súa promoción funciona nas redes. O relevante é outra cousa: emprego temporal, tecido profesional local, modelo de cidade e proxección exterior. Porque cada plano dunha ficción ten consecuencias materiais. Alguén aluga un piso para o equipo, alguén serve menús, alguén contrata técnicos, alguén reorganiza o tráfico. Non é só cultura: tamén é economía cotiá.
“Unha serie pode ser entretemento para o espectador e, ao mesmo tempo, unha decisión estratéxica para unha cidade”.
Unha oportunidade para romper a imaxe única da cidade
Un dos aspectos máis interesantes de ‘Ardora’, polo que transcendeu publicamente, é a súa aposta por amosar perspectivas menos habituais da Coruña. Ese detalle importa máis do que parece. Moitas urbes acaban reducidas na pantalla a dúas ou tres postais repetidas ata o cansazo. Resultado: unha imaxe simplificada, case de folleto, que non fai xustiza á súa complexidade social, xeográfica e humana.
Se unha produción propón puntos de vista pouco transitados, o efecto pode ser dobre. Por unha banda, amplía a ollada de quen vive fóra. Por outra, obriga á propia cidadanía a verse doutra maneira. Ese espello novo pode ter valor cívico: redescubrir barrios, revisar prexuízos e entender que unha cidade non se esgota na súa fachada máis fotografada.
O reto, claro, é non confundir diversidade visual con maquillaxe. Amosar “lugares distintos” non serve de moito se a historia evita as tensións reais de calquera municipio atlántico contemporáneo: vivenda, traballo precario, presión turística estacional, envellecemento ou desigualdade entre zonas. Unha ficción non ten obriga de facer socioloxía, pero tampouco debería converterse en propaganda branda.
Economía local: o impacto que si debería medirse
Cando se anuncia unha rodaxe, o foco mediático adoita ir a actores ou escenarios. Porén, o verdadeiro termómetro do interese xeral está na cadea produtiva. Canto emprego se xera en perfís técnicos de aquí? Contrátase a pemes da contorna ou externalízase case todo? O investimento deixa capacidade instalada para futuros proxectos ou é un impacto puntual que se evapora en semanas?
Un responsable municipal pode celebrar a visibilidade da cidade, pero a cidadanía ten dereito a esixir indicadores concretos. Non abonda con dicir que “porá A Coruña no mapa”; A Coruña xa está no mapa. O que hai que saber é se esta onda audiovisual axuda a consolidar un ecosistema profesional estable, con carreiras de longo percorrido para guionistas, montadores, sonidistas, iluminadores ou persoal de arte formado en Galicia.
Aí está a diferenza entre unha nova vistosa e unha estratexia pública seria. Se ‘Ardora’ se integra nunha política continuada —formación, facilidades administrativas transparentes, apoio ás empresas locais e coordinación co sector educativo—, o beneficio pode multiplicarse. Se queda nun titular de tempada, volveremos ao punto de partida cando remate a promoción.
Identidade, relato e responsabilidade
Tamén convén abordar un debate menos cómodo: quen decide que Coruña se conta. Toda produción selecciona, recorta e prioriza. Iso é normal en calquera linguaxe narrativa. Pero cando unha obra se presenta como moi vinculada a unha c
