CONTIDO:
O columnista Luís Celeiro publica o 12 de marzo de 2026 en El Ideal Gallego un chamamento no que denuncia o temor social, a soidade de moitas persoas e a influencia de líderes que priorizan os seus intereses sobre o ben común. No seu texto, Celeiro describe un clima de medo e desorientación que atribúe a prácticas políticas depredadoras e a figuras públicas que exacerban a polarización. O artigo, que ten alcance local pero enlaza con problemas globais, avisa da necesidade dun cambio de rumbo para recuperar a xustiza e a equidade. A tese central é clara: é preciso que os líderes detan a dinámica destrutiva e dean paso a persoas honestas e capacitadas.
Dende o inicio, o autor recorre a imaxes intensas de tremor e desasosego para ilustrar o estado anímico colectivo: un corpo que treme de arriba abaixo, cunha sensación que se centra no corazón e se estende cara á dereita, símbolo dunha inquietude que non é só individual senón social. Esa metáfora corporal convértese en diagnóstico: a soidade, a frustración e o medo tradúcense nunha sociedade que se resguarda e perde a capacidade de acción. Celeiro sostén que ese tremor revela unha comunidade que, cada vez máis, sofre a perda de interlocutores capaces de dar respostas serias a problemas complexos.
No desenvolvemento da súa columna, o autor alude á soidade como un obstáculo que empurra á xente a calar e a transixir, alimentando unha dinámica de resignación. As barreiras —os valados metafóricos— impiden que florezan a empatía e a solidariedade, e descríbense paisaxes de matorral e pendentes difíciles que simbolizan o camiño duro que percorren quen intenta mellorar a súa situación. Esa dureza, escribe Celeiro, ten consecuencias prácticas: mina a participación, erosiona a confianza nas institucións e perpetúa a sensación de que o progreso queda fóra do alcance da maioría.
Desde o punto de vista político, a columna critica con dureza os líderes que actúan guiados por intereses propios, económicos ou electorais, e apunta á existencia dun poder concentrado que manea mensaxeiros e decisións con escasa rendición de contas. Entre eses referentes, Celeiro menciona a Donald Trump como exemplo dunha figura que, ao seu xuízo, se puidese, “desfaría o mundo” para reconstruílo á súa imaxe, unha afirmación que utiliza para exemplificar o perigo de priorizar o interese persoal sobre o interese colectivo. O autor subliña o efecto polarizador de discursos que inspiran rexeitamento e medo en sectores amplos da sociedade.
O artigo non se limita á denuncia: formula esixencias concretas cara a quen ocupa responsabilidades públicas. Celeiro reclama que se deterven as políticas e actitudes que xeran dano, que se articulen mecanismos de reparación e que se indemnice ás vítimas cando proceda. Así mesmo, pide que determinados actores abandonen as posicións de mando se a súa conduta demostra incapacidade ou falta de vontade para gobernar con xustiza. No seu argumento, a renovación da lideranza aparece como condición indispensable para recuperar a confianza perdida.
Na reflexión final, o columnista aboga pola chegada ao poder de persoas «honradas, preparadas e con sentido común», que prioricen a equidade e a xustiza e non os beneficios propios. Celeiro apela á responsabilidade colectiva: é tarefa da cidadanía esixir cambios, pero tamén das élites políticas dar exemplo e apartarse cando demostraron non estar á altura. O autor suxire que a grandeza dun líder non se mide pola súa capacidade para impor, senón pola súa disposición a reparar e a ceder o paso cando a situación o esixe.
O texto sitúa esta esixencia moral nun contexto de incerteza global, onde a desorganización e o medo son terreo fértil para discursos simplistas e solucións inmediatas que non abordan as causas profundas.
