A mi abuela
Isaac Pedrouzo publicou o 14 de marzo de 2026 en Ourense un artigo íntimo no que rende homenaxe á súa avoa e describe como a ausencia se instala nos ocos da vida cotiá. En unhas liñas, o autor resume recordos, anécdotas e pequenos xestos que explican por que escribe: para conservar a memoria e enfrontar a dor que aínda non acabou de chegar. O texto, nado da experiencia persoal, busca tamén compartir unha reflexión sobre a perda e a persistencia dos lazos familiares.
O relato parte dunha constatación sinxela: o duelo non sempre estoura no momento da despedida, senón que se instala despois, nos silencios e nas conversas que xa non terán interlocutora. A voz do autor repasa episodios cotiás que amosan unha muller chea de matices, capaz de ser tenra, obstinada e algo pícar a un tempo. Esa mestura de trazos, segundo describe, foi o que sustentou moitas das tardes familiares e converteu pequenas rutinas nunha forma de protección fronte ás desgracias.
Na última visita, conta, ela regaloulle unha mentira conveniente: díxolle que era o máis guapo da familia, como adoita facelo coas súas fillas e netos. Aquelas exageracións suaves funcionaban como bálsamo e recibíanse sen escepticismo; non eran falsidades daniñas, senón maneiras de acougar, de manter a autoestima nun fogar que sempre precisou consolos. Para o autor, esa costumbre amosa a vontade protectora da súa avoa e explica moitas das rutinas afectivas do clan.
As tardes de domingo con cartas aparecen como un ritual que aínda perdura: xogar a facer escaleiras e tríos, tentar enganar e, sobre todo, compartir o tempo. O xornalista admite que tentou facer trampas e foi descuberto en seguida, porque non herdou a audacia que atribuía á súa avoa. Esa anécdota serve para subliñar a personalidade afable da muller e a súa capacidade para impor regras entre risos, nun entorno onde a complicidade familiar prevalecía sobre a competitividade.
Outra imaxe recurrente no texto é a do brebaxe medicinal que preparaba para curar arrefriados, unha pócima que, segundo lembra, funcionaba a pesar das molestias que provocaba. Tamén rememora a adolescencia cando, con fame despois do instituto, roubaba chourizos da neveira e culpaba ao avó; ela, máis nai que avoa ás veces, encubríalle cunha mestura de enfado e comprensión. Esas escenas cotiás convértense no material afectivo co que o autor reconstrúe a figura da súa parente.
O artigo reúne ademais recordos que sitúan á súa avoa en lugares concretos: fotografías que a amosan como piloto de rally en escenarios tradicionalmente masculinos, imaxes tomadas en Portonovo e Madrid e no salón do piso sobre a farmacia Bayón. Tamén evoca a vivenda de Outeiro Calvo que acabou en mans do banco, e pequenos detalles do seu carácter, como o orgullo polo seu aspecto e a molestia cando a levaban en cadeira de rodas sen os seus beizos pintados. Son recordos que mesturan resistencia e coquetería, presenza e perda.
Unha das escenas máis tenras que relata é aquela noite na que o autor bebeu de máis sendo novo e ela quedou ao seu lado ata que puido durmirse, coidando del como quen vela por un fillo. Ao espertar, atopouna aínda alí, un xesto que resume a dedicación cotiá que moitas veces pasa inadvertida ata que falta. É esa atención sinxela e persistente a que o autor reivindica como exemplo de amor familiar non grandilocuente, senón feito de actos reiterados.
O artigo remata cunha reflexión sobre a imposibilidade de aceptar a ausencia absoluta e cun desexo cheo de humor e nostalxia: se hai máis aló, que non lles falte unha copa de viño na cea. Con esa mestura de ironía e tenrura, o autor transforma o duelo en narración: non tanto para encerrar a pena como para compartir a vida dunha muller que, a través das súas pequenas mentiras, dos seus coidados e das súas historias, deixou pegada en quen a rodeaban.
