A Pasaxe: o que deixa a caída dun viaduto envellecido

Durante anos, milleiros de condutores pasaron por A Pasaxe cunha mestura de rutina e resignación: tráfico denso, incorporacións complicadas e unha infraestrutura que pedía renovación a berros. O derrubo xa completado do antigo viaduto marca, polo tanto, algo máis ca unha operación técnica. Supón un xiro na maneira de entender os accesos a un dos puntos sanitarios máis sensibles da área coruñesa. A nova non é só que unha estrutura desapareza; a nova é que modelo de mobilidade nace despois.

Un derrubo que abre un debate, non só un carril

Nos anuncios institucionais adoita destacarse a rapidez de execución, e neste caso insístese en que os prazos foron por diante do previsto. É unha boa sinal, sen dúbida, pero convén non quedar no titular da “obra adiantada”. O verdadeiro exame comeza agora: limpeza de materiais, revisión de seguridade e, sobre todo, capacidade para que a circulación recupere a normalidade sen trasladar o atasco dun punto a outro. En infraestruturas urbanas, correr non sempre equivale a resolver.

A experiencia de moitas cidades españolas ensina o mesmo: cando cae unha gran peza viaria, aparece unha oportunidade para corrixir erros históricos. En A Pasaxe, o reto non é unicamente restablecer o paso de vehículos. Tamén está en xogo a claridade da contorna para ambulancias, transporte público e condutores ocasionais que chegan por primeira vez a un complexo hospitalario. Un acceso sanitario non pode depender da sorte en hora punta.

Seguridade, mantemento e transparencia: o triángulo clave

O fin da demolición non pecha a obra; transfórmaa. A fase posterior —retirada de restos, adaptación do firme e comprobacións técnicas— adoita ser menos vistosa, pero resulta crítica para evitar reaperturas precipitadas. Cada actuación deste tipo deixa unha lección evidente: o mantemento preventivo custa cartos, si, pero o atraso en intervir custa moito máis, en tempo perdido, en desvíos e en incerteza para milleiros de persoas.

Convén tamén falar de transparencia pública. Cando unha administración comunica avances, debería acompañalos de información útil para o día a día: rutas alternativas claras, impacto por franxas horarias e calendario realista de normalización do tráfico. A cidadanía entende que unha demolición xera molestias; o que non acepta é a ambigüidade constante. Nun corredor tan sensible, informar ben é tan importante como executar ben.

“As obras non se miden só pola data de fin, senón por como melloran a vida diaria cando se retira a maquinaria”, resume un responsable municipal ligado á mobilidade.

O impacto social dunha obra no acceso ao hospital

A Pasaxe non é unha vía calquera. É unha porta de entrada para pacientes, persoal sanitario, provedores e familiares. Por iso, cada corte, desvío ou redución de carril tradúcese en consecuencias concretas: quendas que comezan con atraso, citas axustadas ao minuto e traxectos de urxencia con marxe mínima. Nese contexto, completar o derrubo reduce incerteza, pero non elimina automaticamente os problemas acumulados durante anos.

Ademais, existe unha dimensión metropolitana que ás veces se subestima. O tráfico que converge na Coruña desde municipios limítrofes non desaparece porque cambie unha plataforma elevada. Se non hai coordinación entre administracións para sincronizar semáforos, priorizar buses e mellorar a sinalización nos accesos, o alivio pode ser parcial. A enxeñaría civil resolve estruturas; a política de mobilidade resolve comportamentos de rede.

Despois da obra: unha oportunidade para non repetir o pasado

A retirada do viaduto debería servir para algo máis ambicioso que “volver a como estabamos”. O debate de fondo é se a cidade aproveitará este punto de inflexión p