Abraham Cupeiro, músico lucense, interpretou un karnyx —unha trompeta céltica da Idade do Ferro— o pasado sábado na previa do partido entre Francia e Inglaterra no estadio de Saint‑Denis. A actuación escoitouse diante de unhas 80.000 persoas e formou parte do espectáculo que abriu a última xornada do torneo Seis Naciones. Para Cupeiro, o momento foi unha reivindicación das súas raíces e unha confirmación da súa traxectoria en escenarios masivos.
O instrumento ancestral integrouse nunha gran posta en escena que combinou efectos lumínicos, números ecuestres e unha banda sonora creada ex profeso para o evento. A organización destacou a intención de evocar os 120 anos de rivalidade deportiva entre ambas seleccións e construír unha cerimonia con elementos visuais e sonoros de grande impacto.
A performance do lucense, que compaxina a música coa produción sonora, non só supuxo un reto técnico senón tamén simbólico: levar un símbolo da cultura celta a un estadio de grande convocatoria e facelo audible entre a maraña de frecuencias e de teléfonos móbiles dos asistentes. Cupeiro xa tiña tocado ante públicos multitudinarios con anterioridade, pero asegura que esta cita tivo unha dimensión especial.
Un instrumento milenario nun estadio moderno
O karnyx, recuperado por artistas e investigadores como signo de identidade cultural, soou en Saint‑Denis durante os instantes previos ao saque inicial. A peza formou parte da banda sonora orixinal composta para a velada por Nathan Stornetta, que buscou mesturar tradición e espectáculo contemporáneo.
A escala do montaxe obrigou a resolver desafíos técnicos importantes. O enxeñeiro de son do equipo, Samuel Bryan, tivo que reforzar a infraestrutura sen fíos para garantir a cobertura dos micrófonos e da instrumentación ante a elevada presenza de dispositivos no estadio. A complexidade do despregue foi un dos factores que fixeron visible a magnitude do desafío.
«Tiveron que instalar repetidores moi potentes para que os micrófonos sen fíos non perdesen cobertura coa cantidade de frecuencias no estadio»,
Cupeiro describiu o momento como «mágico» e destacou a responsabilidade que conleva actuar nun contexto onde non podes fallar. O público galego, dixo, sempre lle mostrou apoio; pero tocar en Saint‑Denis supuxo para el unha especie de misión cumprida: levar unha voz e un instrumento da súa terra a un evento masivo.
Repercusión e proxección
A actuación despertou atención pola súa capacidade para introducir unha tradición minoritaria nun terreo reservado habitualmente a grandes estrelas do entretemento. Algúns observadores compararon o xesto con outras aparicións de artistas que utilizan plataformas globais para visibilizar a súa identidade cultural.
Cupeiro lembra ademais os seus inicios e a escalada ata chegar a grandes escenarios: a perseveranza, a aposta por un repertorio propio e a atención á autenticidade como valores que lle permitiron abrir portas. A experiencia en Saint‑Denis, afirma, dálle impulso para seguir traballando en proxectos que combinen investigación sonora e posta en escena.
Máis alá do impacto inmediato, a intervención pon sobre a mesa debates sobre a representación cultural en eventos deportivos de gran consumo e sobre como os instrumentos e sons tradicionais poden dialogar con formatos masivos sen perder a súa esencia. Para Cupeiro, ese diálogo é posible e necesario.
O músico xa tiña tocado ante audiencias numerosas en ocasións previas, o que lle permitiu encarar a cita con experiencia; con todo, subliña que cada escenario esixe solucións distintas e que a acollida do público segue sendo o esencial. Saír ao céspede de Saint‑Denis e oír a resposta da grada é para el un motivo para continuar explorando como levar a tradición a públicos novos.
A actuación, recollida por medios internacionais e por seguidores en redes, deixa a Cupeiro nunha posición de maior visibilidade e abre a ventá a futuras colaboracións en espectáculos deportivos e festivais. Para un artista que traballa con relatos do pasado, tocar ante decenas de miles de persoas nun estadio moderno foi, nas súas palabras, unha «confirmación» do seu camiño.
