O Xulgado declarou inocente a Eulogio R.T. dun delito de agresión sexual polo que a Fiscalía reclamaba 1 ano e tres meses de prisión e unha indemnización de 500 euros, tras considerar que os relatos presentados na sala eran contradictorios. Os feitos remóntanse á noite do 23 de xaneiro de 2022 na terraza do centro comercial Ponte Vella, en Ourense, onde unha moza denunciou que o acusado lle tocou a nádega mentres se facían un selfi. A maxistrada encargada do caso estimou que as discrepancias entre a versión da denunciante e as dos seus acompañantes impiden afirmar con certeza a responsabilidade penal. Por iso, a sentenza aplica a presunción de inocencia e dita a absolución.
Na súa resolución, a maxistrada María Victoria Candamo subliña as incongruencias temporais e de actitude que apareceron durante o xuízo. A denunciante asegurou que a interacción se prolongou cerca dunha hora e que, tras a suposta agresión, saíu correndo ao baño para quitarse a roupa pola incomodidade que sentía. Con todo, unha das súas amigas que declarou como testemuña situou a conversación en apenas cinco ou dez minutos e non recordou entrar nos aseos nese momento. Esas discrepancias en detalles relevantes minaron a credibilidade do relato conxunto, segundo recolle a maxistrada.
A versión ofrecida polo acusado na vista oral foi radicalmente distinta: explicou que a fotografía foi tomada como medio para que as mozas gardasen o seu número de teléfono porque unha delas acabara de chegar de Portugal e carecía de recursos. Afirmou que se ofrecera a avisala se coñecía ofertas de emprego e negou con rotundidade calquera contacto sexual non consentido. Ese relato, que a defensa mantivo de xeito constante, contrastou coa narración da denunciante e alimentou as dúbidas sobre a exactitude dos feitos alegados.
A defensa, representada pola avogada María Álvarez, puxo de manifesto ante a Audiencia as numerosas incongruencias entre os testemuños e solicitou a absolución en atención á falta de probas indubitables. Álvarez destacou discrepancias sobre quen decidiu acudir á comisaría e sobre a presenza dun terceiro mozo identificado como Daniel, cuxa declaración engadiu confusión ao indicar que en realidade non acompañara ás mozas para formular a denuncia. Para a letrada, eses fallos de memoria e os cambios nas versións son incompatibles coa esixencia de certeza que require unha condena penal.
Outro elemento que pesou no fallo foi a cronoloxía do procedemento policial: a denunciante sostivo que a denuncia se formulou a mesma noite dos feitos, pero o atestado oficial reflicte que a denuncia se presentou ás 13:33 horas do día seguinte. Ese desfase temporal foi utilizado pola defensa e valorado pola maxistrada como indicio de falta de precisión no relato. A sentenza recalca que, fronte a esa suma de lagunas, non é posible outorgar plena credibilidade aos testemuños e, en consecuencia, non procede pronunciar unha condena.
Fontes xudiciais sinalan que, aínda que a maxistrada non considerou que a denunciante tivese motivos ocultos para falsear os feitos —pois non coñecía ao acusado máis aló de telo visto pasear o can—, si entendeu que a acumulación de incoherencias impedía soster a acusación máis aló de toda dúbida razoable. O fallo non entra a valorar a verosimilitude emocional do relato, senón a fiabilidade probatoria necesaria en sede penal. Nese marco, a presunción de inocencia operou como principio decisorio.
O caso despertou certo interese local pola singularidade do episodio: un selfi nun espazo público que se transformou nunha denuncia por tocamentos. Na sentenza recóllense tamén discrepancias sobre o comportamento posterior das mozas e dos testemuños de terceiros presenciais, que variaron en relación co tempo da conversa e cos movementos inmediatos. Todo iso foi valorado pola maxistrada como elementos que impediron unha reconstrución fiable do acontecido.
A absolución pon fin a un procedemento no que a Fiscalía solicitou pena de prisión e unha indemnización por danos morais, reclamacións que quedaron desestimadas ao non quedar acreditada a conduta delituosa. Tanto a defensa como a representación da acusación poderán recorrer a resolución nas instancias superiores se así o consideran, aínda que a sentenza apóiase en criterios probatorios que salientan a importancia da coherencia testemuñal en procesos por delitos contra a liberdade sexual.
