CONTIDO:

Os últimos acontecementos relacionados co prezo do intervencionismo xeneraron un intenso debate na opinión pública. Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.

O prezo da vivenda e a intervención gobernamental

Os detalles que saíron á luz revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. O prezo da vivenda en España pechou 2025 cun prezo do metro cadrado que alcanzou un máximo histórico de 3.298 euros, tras dispararse interanualmente un 8,9%, o maior ritmo desde 2006, cando vivíamos o apoxeo da burbulla inmobiliaria.

Que se alcanzase esa cifra hoxe, sen burbulla financeira nin expansión crediticia, revela algo aínda máis preocupante: o principal factor de distorsión non é o mercado, senón o Goberno. A lei da Vivenda, que Pedro Sánchez permitiu que fose capitalizada politicamente por EH Bildu, é unha norma que fracasou en todos os seus obxectivos.

Con medidas que desincentivan a oferta e agravan a inseguridade xurídica, converteu o acceso á vivenda nun privilexio inalcanzable para a maioría. A renovación do mal chamado ‘escudo social’ a proposta da esquerda abertzale –que impide os desafiuzamentos mesmo en situacións de abuso flagrante– afonda na inseguridade xurídica e retrae aínda máis a oferta de aluguer.

O Goberno optou por intervir prezos, penalizar aos propietarios e ampliar as zonas tensionadas, pero fixo pouco por aumentar o parque dispoñible. A propia Sociedad de Tasación detalla a orixe do desequilibrio: custos de construción elevados, falta de solo finalista e prazos administrativos interminables. Así non hai milagro posible.

É certo que a competencia sobre urbanismo e a liberalización do solo corresponde, en grande parte, a comunidades autónomas e concellos. Pero o Executivo central non pode escudarse nesa división para xustificar a súa pasividade.

Debería asumir un papel máis activo como impulsor de reformas estruturais, suxirecendo liñas de actuación coordinadas, incentivando o desbloqueo de solo finalista e premiando fiscalmente a quen promove nova oferta. En lugar de liderar solucións polo lado da oferta, preferiu seguir a quentar a demanda con bonos e axudas de pouca entidade.

Consecuencias para o acceso á vivenda

A demanda, mentres tanto, segue crecendo. Unha vivenda tipo de 100 metros cadrados alcanza xa os 329.800 euros. E o esforzo inmobiliario endureceu en silencio: o comprador medio necesita 7,6 anos de salario íntegro para adquirir unha vivenda, unha cifra que apenas retrocede desde mediados de 2022 e que marcará unha fronte real para miles de fogares.

Non é que a vivenda sexa cara: é que é cada vez máis inaccesible respecto dos ingresos reais, especialmente no caso dos xoves. O caso de España contrasta co que sucede noutras economías desenvolvidas.

En Estados Unidos, cidades que apostaron decididamente por políticas de oferta –como Austin, Charlotte ou Nashville– experimentaron descensos de entre o 5 e o 15 por cento nos prezos do aluguer. E a razón é moi sinxela: construíron máis.

No noso país, seguimos culpando ao propietario, ao turista e ao fondo buitre, mentres bloqueamos solo, estigmatizamos o investimento e sobreprotexemos a ocupación ilegal. As consecuencias están á vista: menos pisos dispoñibles, máis caros e menos accesibles.

Este 2025 foi o ano en que o mercado da vivenda deixou de funcionar. Non porque a oferta ou a demanda o romperan, senón porque está intervido ata a parálise.