Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, Svetlana Mojsov, 'nai' dos fármacos antiobesidade. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.

Os detalles que foron xurdindo revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. A historia de Svetlana Mojsov non é única. Naceu en Macedonia, pero nacionalizouse e desenvolveu toda a súa carreira científica nos Estados Unidos, como outros investigadores prometedores. Primeiro, na Universidade de Rockefeller (Nova York), onde comezou a interesarse polo glucagón, unha hormona que produce o páncreas e eleva os niveis de glicosa. Despois seguiu a súa investigación no Hospital Xeral de Massachusetts onde sintetizou unha hormona semellante – péptido GLP-1 – e comezou a albiscar o seu potencial terapéutico para o tratamento da diabetes tipo 2 e a regulación do apetito. O século XX estaba a piques de rematar e aínda non se sabía que millóns de persoas no mundo acabarían tomando estes tratamentos (agonistas dos GLP-1) como unha forma fiable de adelgazar e manter a raia a diabetes e as enfermidades cardiovasculares. Como outros grandes avances, Mojsov non alumou en solitario o que hoxe se transformou en varios fármacos supervendas. Outros tres científicos máis, todos homes, tamén participaron no descubrimento. Pero se non fose polo coraxe de Mojsov, só brillarían os seus compañeiros de investigación, recoñece a científica estadounidense a ABC tras recibir o Premio Fronteiras do Coñecemento. A súa contribución tería sido opacada, como a doutras científicas ao longo da historia. Por iso a súa historia non é única. En que momento da súa investigación se decatou de que o seu achado era realmente algo significativo? Eu puxen en marcha esta investigación porque quería desenvolver unha nova medicación para a diabetes. Eu non sabía que ía ter unha repercusión tan grande. Nos anos 90 do século pasado non podiamos anticipar que tamén sería útil para combater a obesidade. Iso descubriuse durante os ensaios clínicos, cando os pacientes con diabetes comezaron a perder peso. Así que sabiamos que ía haber unha nova medicación para a diabetes tipo 2, pero non para loitar contra a obesidade. Foi unha correlación entre a ciencia básica e o traballo que fixeran os laboratorios farmacéuticos. Vostede tardou en patentar os seus achados. O seu colega Joel Haberner non o dubidou e a vostede tocoulle loitar polas patentes cos seus avogados. Que a freou? Ben, a situación era bastante complexa. A min omitíronme desas patentes, pero eu sabía que iso non estaba ben. Así que tiven que poñerme en mans de avogados. Tardamos dez anos, pero fun persistente e tiven moi bos avogados que me asesoraron ben. Non o fixen tanto por diñeiro como porque quería o recoñecemento do que lograra. Era unha situación discriminatoria. Ozempic hoxe é un medicamento case milagroso, non só fronte á diabetes e á obesidade. Tamén se cre que pode ser beneficioso fronte ao alzhéimer, as adiccións, as enfermidades cardiovasculares… O mellor destes medicamentos aos que a súa ciencia abriu a porta aínda está por chegar? Creo que xa vimos o bo. Creo que hai que entender ben a fisioloxía e a bioloxía. Sabemos que o GLP-1 para que actúe ten que estar vinculado a un receptor. Faltan estes receptores de GLP-1 que se expresan nas neuronas do cerebro. E creo que por iso pode ter moito potencial de acción. Eu persoalmente non sei se vai ter un papel na enfermidade de alzhéimer. Hai moita investigación por realizar, pero iso só o saberemos no futuro. Téñome que hai que esperar. Estes fármacos funcionan case como unha navalla suíza. É só porque combaten a obesidade e iso resolve unha infinidade de problemas ou producen outros efectos diferentes? Os efectos máis positivos destes fármacos víronse en persoas con obesidade. Sabemos que a diabetes tipo 2 desaparece ao perder peso. A obesidade tamén xera enfermidades hepáticas, de ril, de corazón. Así que creo que o gran beneficio é pola perda de peso que xera. O que o GLP-1 demostrou por primeira vez é que unha única medicación pode curar varias enfermidades. E esa é a gran vantaxe. Tamén ten un efecto sobre os impulsos, no desexo, e iso pode beneficiar a problemas relacionados coa saúde mental, como as adiccións ao alcohol, ao xogo ou á comida. A experiencia clínica está abrindo o camiño ao que descubriu a ciencia básica. Un amigo, que tomaba Ozempic e adelgazou moito, díxome que o ía deixar porque xa non era feliz. Quería tomarse un gin tonic e só lle apetecía auga. Este tratamento non está feito para os disfrutóns, para os que comen e beben por pracer? Si, iso é o que afirman os que o toman e ten que ver con como actúa no circuíto de recompensa cerebral. Chegará un momento en que se aconselle a persoas sans? Aínda que sexa só para baixar un pouco de peso e facelo sen esforzo. Son medicamentos que afectan ao metabolismo e cambian moitas cousas. Se alguén é capaz de manterse en forma con hábitos saudables, non debería tomalo. O médico é quen debe decidir se tes que tomalo ou non. Por iso é significativo a prescrición médica, que se venda con receita. Vostede probouno algunha vez? Non, eu non o probei porque non o necesitei. Por iso estou en contra de como o están tomando algunhas persoas. Se un ten que perder 15 quilos, que o faga de forma saudable, sen medicación. Non é algo banal, é un medicamento que altera o equilibrio xeral entre as hormonas do teu corpo. Non é bo xogar con esta medicación. É seguro, sempre que se use baixo control médico e coa vixilancia de análises para determinar como impacta noutros parámetros. Teme que dentro duns anos se descubran efectos non desexados polo seu abuso? É o que debemos averiguar agora. Sabemos que en xeral é seguro, pero non sabemos como será a historia a longo prazo. Eu creo que vai ser seguro se se usa baixo control médico, pero aínda necesitamos tempo. Despois de Ozempic ou Mounjaro comezou unha carreira en todos os laboratorios para conseguir unha pastilla que evite os pinchazos e consiga maiores perdas de peso. Este é o obxectivo a máis curto prazo? Ou que é o mellor que está por chegar? Son moi optimista, creo que chegarán medicacións mellores. Hai moitos ensaios clínicos e, de feito, o problema é como manter o peso perdido. Porque, claro, se deixas de tomalo, volves gañar peso. Debemos averiguar como podemos evitar ese efecto rebote e non volver engordar. Está claro que van facer falta outras medicacións para conseguilo. E creo que o mundo académico e as farmacéuticas están a traballar para ver que outro compoñente se pode utilizar. E logo, o segundo problema é evitar a perda muscular. Isto é moi serio coa xente maior, porque ti necesitas os músculos para soster os teus ósos. Cando un toma estas medicacións, é importante facer un seguimento médico, consumir moita proteína para a bioloxía do músculo e tamén facer exercicio. Tras Ozempic, o primeiro da clase, necesitamos outros semellantes doutra xeración. As medicacións van mellorando. Ten algunha anécdota desde que se converteu na 'nai' científica de Ozempic? A súa fama precede? Non, realmente non. Aínda que é verdade que nunca me fixeran tantas fotos na miña vida. Na rúa ninguén me recoñece pero si polos premios e as entrevistas. Aínda que estou moi agradecida aos xornalistas. Dígoo sinceramente, porque os xornalistas son os que sacaron á luz a miña historia. Se non chega a ser por vós, a ciencia teríame esquecido. Así mesmo grazas á prensa foméntase a ciencia, a boa ciencia e a necesidade de financiala. Sempre que falo con vós reivindico a necesidade de falar diso, especialmente agora nos Estados Unidos, onde a ciencia se está deteriorando. Espérase que a Academia Nobel conceda o seu galardón aos científicos que como vostede contribuíron ao achado. Pero sodes catro e só se premia a tres persoas pola mesma contribución. Como se resolverá este dilema? Ben, iso é un problema da Academia Nobel, non meu. Esta información, confirmada por fontes próximas ao desenvolvemento dos acontecementos, subliña a importancia de manter unha perspectiva informada sobre o tema.

É importante salientar que este tipo de situacións non ocorren no baleiro. Os antecedentes históricos e o contexto socioeconómico actual xogan un papel fundamental na comprensión completa destes eventos. Expertos na materia sinalaron que a converxencia de múltiples factores creou as condicións propicias para o desenvolvemento actual dos acontecementos.

Desde diferentes sectores erguéronse voces que ofrecen perspectivas variadas sobre o tema. Mentres algúns analistas manteñen unha visión optimista sobre as posibles resolucións, outros advirten sobre os desafíos que poderían xurdir a curto e medio prazo. Esta diversidade de opinións reflicte a complexidade inherente á situación.

Impacto en Galicia
No contexto galego, estes desenvolvementos adquiren unha dimensión particular. A comunidade autónoma, coa súa rica tradición e a súa posición estratéxica no noroeste peninsular, atópase nunha posición única para responder a estes desafíos. As institucións locais, desde a Xunta de Galicia ata os concellos, están a seguir de preto a evolución dos acontecementos.

Análise en Profundidade
Un exame detallado da situación revela múltiples capas de complexidade que merecen consideración. Os expertos consultados identificaron cando menos tres dimensións clave que deben terse en conta ao avaliar estes desenvolvementos.

En primeiro lugar, a dimensión económica non pode ser ignorada. Os mercados reaccionaron cunha mestura de cautela e expectativa, reflectindo a incerteza inherente á situación actual. Os indicadores económicos suxiren que poderiamos estar ante un período de axustes significativos.

En segundo lugar, o aspecto social presenta os seus propios desafíos e oportunidades. A cidadanía demostrou un nivel de implicación sen precedentes, participando activamente no debate público a través de diversos canais. Esta participación cidadá é vista por moitos como un signo positivo da vitalidade democrática.

Finalmente, a dimensión institucional require especial atención. As organizacións e entidades implicadas están a traballar para coordinar as súas respostas e garantir que se manteña a estabilidade necesaria para navegar estes tempos complexos.

Perspectivas Futuras
Ollando cara adiante, é evidente que os vindeiros meses serán cruciais para determinar o curso dos acontecementos. Os observadores coinciden en que estamos nun momento decisivo que podería definir tendencias a longo prazo.

A capacidade de adaptación e a flexibilidade serán elementos clave para navegar con éxito os desafíos que se aveciñan. Tanto as institucións como os cidadáns deberán manter unha actitude proactiva e estar preparados para responder a desenvolvementos inesperados.

En última instancia, o resultado dependerá da capacidade colectiva para traballar cara a solucións construtivas que beneficien ao conxunto da sociedade. O diálogo, a cooperación e o compromiso co ben común serán fundamentais neste proceso.