CONTIDO:
A actualidade informativa vese marcada por viaxar en tren, o tempo e o medo, un acontecemento que os observadores cualifican como un dos máis relevantes do período actual.
As ramificacións destes eventos esténdense máis alá do inmediatamente visible.
O vínculo entre Málaga e Madrid
Os detalles que saíron á luz revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Xa o sabes, pero non o reflexionas.
O nó forte entre Málaga e Madrid. De sempre moita relación, que o barrio de Salamanca o fundou un malagueño, pero é cando descarrila un tren, cando se desencadea a traxedia, cando te das conta de cómo a alta velocidade ferroviaria incrementou a frecuencia dos nosos intercambios, do bo tempo polos traballos mellor pagados, da calidade de vida para os máis maiores polo ambientazo dos colegios maiores.
Salta un guasap, un post en X e milleiros de malagueños póñense en garda. Porque podería ter sido Paula, de volta dun fin de semana por un cumpreanos dunha amiga. Ou Pablito, Álvaro, Sergio, Víctor, Miguel.
«Dei por feito que Pablito está tranquilo en Madrid. Os rapaces alí están espantados. Chamándose uns aos outros. Para asegurarse», afírmache a túa cuñada sobre os sobriños, que están nun chat inmenso de malagueños en Madrid no que, precisamente, adoitan revendese billetes por plans trastornados.
As viaxes a Madrid en tren facíanse tan rutineiras que hai quen vai e vén no día con normalidade. A unha exposición, a un enterro.
Xa non somos «viaxeiros, ao tren», somos, éramos, case usuarios dun metro longo, unha parada nas aforas da liña de Atocha, máis que un cercanías, cos seus fallos. Ata fai pouco, nin se avisaba da saída nin da chegada.
A rutina non merece resaltarse. Pero esa rutina, nos últimos anos, xa non é tal. E todos coñecemos a alguén ao que se lle parou o tren no medio da nada.
Aos previsores que empezaron a levar auga e algo de comer. A quen lle retrasaron por capricho, sen razóns. A quen lle anulaban o billete e chegou tarde á previa do Atleti, verdade, Luis?
Cambios na experiencia ferroviaria
Antes, estabamos os especialistas en chegar con cinco minutos á estación, mochila, billete no móbil e correr polo andel, lembrando tempos universitarios cando a mesma escena noutrora te colocaba nun talgo que tardaba oito horas.
O mesmo á volta, cando á hora da cea puidestes facer parada técnica en El Brillante por un bocata. Agora, os prudentes chegan con moito tempo á estación e o persoal así o recomenda.
Pasoume en Córdoba hai pouco máis dun mes. Baile na estación. Persoal con altavoces dando indicacións sobre as colas. A de Madrid, a de Málaga.
Pasito a pasito cara a un aspecto máis á «estación India», como cando en Atocha a ausencia de asentos é tan notoria que moitos sentan no chan.
Frente ás protestas dunha parella que perdía o tren pola cola, unha empregada da estación explicou: «É que hai que vir con tempo». «Pois antes non, e iso era a vantaxe do tren», contestou un deles.
Asentín, claro, acordándome do rollo das esixencias dos aeroportos. Íamos sen tempo
