Álex Fernández, un rapaz de 16 anos que estuda no Centro Amencer de Vigo, utiliza un dispositivo dixital que controla co movemento dos ollos para comunicarse e soña con poder coñecer e saudar aos futbolistas do Celta. A historia, difundida recentemente nas redes sociais por xornalistas que a fixeron pública, puxo o foco en como a tecnoloxía e a terapia permiten a mozos con parálise cerebral participar da vida social e deportiva. Actualmente cursa os seus estudos na residencia xestionada por ASPACE, onde recibe apoio especializado para desenvolver a súa comunicación e autonomía. A súa afección polo equipo vigués é, segundo quen o coidan, unha vía esencial de relación e ledicia.
O relato sobre Álex chegou a un público máis amplo grazas ás publicacións nas redes sociais do xornalista Alfonso Hermida e do comunicador Carlos Alberto Fernández, que recolleron o día a día do mozo no centro. Ambos describiron como, pese a non poder falar, Álex participa activamente en conversacións coas súas logopedas e coidadores grazas á interface ocular que manexa. As mensaxes compartidas serviron para visibilizar as barreiras que superan as persoas con discapacidade e a importancia das ferramentas de apoio para garantir a súa inclusión social. A repercusión despertou interese entre seguidores do club e veciños de Vigo.
No Centro Amencer, o equipo profesional traballa con distintas disciplinas para potenciar a comunicación afectiva e funcional dos menores. As logopedas que acompañan a Álex, Ana Lago e Laura Moreira, explican que o uso do dispositivo non só facilita a transmisión de necesidades básicas, senón que tamén permite expresar gustos, decisións e emocións. Entre os temas que máis repite nas súas sesións está o Celta: os partidos, os xogadores e as conversas con amigos que comparten a mesma paixón. Para Álex, seguir ao equipo converteuse nun fío condutor que estrutura boa parte da súa rutina e das súas ledicias.
Querer saudar a figuras como Iago Aspas ou Borja Iglesias non é un capricho: para o mozo, eses «hola» son a síntese de amizade e recoñecemento, subliñan os seus coidadores. Os saúdos que ensaia coa axuda do dispositivo son, segundo contan no centro, expresións cargadas de agarimo que representan moito máis ca unha simple frase. A ilusión por coñecer aos xogadores difundíuse entre a comunidade do Celta e entre afeccionados que seguiron a historia nas redes, onde valórase o poder integrador do deporte. No entorno de Álex confían en que a exposición pública poida axudar a que o seu soño se faga realidade.
O Centro Amencer forma parte da rede de recursos de ASPACE en Vigo, dedicada á atención de persoas con parálise cerebral e outras afeccións do desenvolvemento. Nas súas instalacións combínanse intervencións educativas, terapéuticas e de apoio socioemocional para promover a autonomía do alumnado. O caso de Álex ilustra como as adaptacións tecnolóxicas —dispositivos de acceso, programas de comunicación aumentativa e alternativa— cambiaron a maneira de entender as posibilidades comunicativas de quen non pode falar. Profesionais e familias sinalan ademais a importancia da visibilización pública para acadar maior apoio e recursos.
A repercusión nas redes xenerou mostras de agarimo e propostas de axuda desde particulares e peñas de afeccionados, aínda que por agora non hai confirmación oficial dun encontro co club. Fontes próximas ao centro insisten na prudencia: calquera iniciativa debe contemplar as necesidades individuais do mozo e garantir as súas condicións de saúde e seguridade. Mentres tanto, Álex segue a gozar dos partidos, comentando xestos e celebracións cos educadores e compartindo a súa afección con outros rapaces do centro.
Especialistas en educación e discapacidade consultados lembran que o acceso a dispositivos especializados e a profesionais cualificados é esencial para que mozos como Álex poidan exercer plenamente o seu dereito á comunicación. Sinalan tamén que o deporte actúa como un espazo de inclusión cando clubes, afección e entidades sociais colaboran para achegar experiencias a persoas con diversidade funcional. A historia do adolescente vigués, din, é un exemplo de como pequenas accións e a tecnoloxía poden ampliar redes de relación e ofrecer novas oportunidades de participación.
No entorno de Álex valoran o impacto emocional que lle provoca cada partido e cada referencia ao equipo. Para os seus coidadores, que coñecen de primeira man os seus esforzos diarios, a posibilidade de saudar persoalmente aos seus ídolos sería a culminación dun aprendizaxe no que a comunicación foi a protagonista. Ata entón, seguirán a traballar no centro para reforzar as súas habilidades e manter viva a ilusión dun encontro que, máis alá do xesto deportivo, suporía un recoñecemento á súa persoa e ao seu camiño.
