Amanda Seyfried encabeza o reparto de «El testamento de Ann Lee», un biopic dirixido por Mona Fastvold que chega agora á cartelera e reconstrúe a vida da muller que fundou a comunidade shaker no século XVIII. A película repasa os episodios centrais do movemento coñecido como la Sociedad Unida de Creyentes en la Segunda Aparición de Cristo e examina por que a figura da súa fundadora foi borrada da memoria colectiva. Gravada cunha estética que mestura drama histórico e secuencias de danza ritual, a cinta plantea unha reflexión sobre o poder feminino e a reacción social fronte ás mulleres que o exercen. O seu estreo coincide cun novo interese crítico por recuperar historias agochadas do pasado relixioso e utópico occidental.

O filme evita o biopic convencional e achega á vida de Ann Lee a través de saltos temporais, coreografías e escenas de devoción colectiva que lembran o papel central do canto e da danza nas prácticas relixiosas dos shakers. Fastvold, que asina tamén o guion, recoñeceu en entrevistas que a película desafía as etiquetas: non está claro se debe lerse como musical, drama ou ensaio sobre a fe, unha indecisión que responde á complexidade da súa protagonista e da comunidade que liderou. As escenas coreografiadas non funcionan só como adorno estético, senón como vehículo narrativo para amosar a comunión espiritual e a disciplina corporal que definiron aquel grupo. O ton xeral é, segundo a directora, deliberadamente estraño: pretende incomodar e provocar preguntas máis que ofrecer respostas sinxelas.

A historia de Ann Lee, emigrante inglesa a Estados Unidos no último terzo do século XVIII, está marcada polo dor íntimo: perdeu aos seus catro fillos ao nacer ou nos seus primeiros meses de vida, unha traxedia que transformou nun núcleo doctrinal que rexeitaba a procreación e as relacións sexuais. Baixo a súa liderado, os shakers defenderon unha vida comunitaria e austera, baseada na igualdade de xéneros, no traballo colectivo e nunha intensa vida espiritual na que a música e a danza eran vías de comunicación co divino. No seu apoxeo, o movemento chegou a congregar arredor de 6.000 membros, unha cifra notable para unha seita que promovía a castidade e a renuncia á familia nuclear tradicional.

A figura de Lee foi interpretada por Seyfried cunha mestura de fragilidade e autoridade que xa lle valeu recoñecementos da crítica e unha nominación ao Globo de Oro polo seu traballo na cinta. A actriz comentou que se sentiu atraída pola paradoxa dunha muller cuxa experiencia de perda se converteu en doutrina comunitaria, e polo xeito no que esa transformación plantexa cuestións sobre a sacralización do sufrimento. A película, sostén Seyfried, non busca santificar nin demonizar o seu personaxe, senón amosar como a experiencia persoal pode cristalizar en crenzas colectivas con consecuencias profundas.

Fastvold, que compón a película cun pulso visual e sonoro marcado, serve das danzas extáticas e dun deseño de son envolvente para trasladar ao espectador a intensidade dos cultos shaker. En varias entrevistas contou a súa incerteza sobre se o seu filme podía definirse como un musical, unha dúbida que reflicte a tensión entre o narrativo e o ritual. A directora e o seu equipo optan por secuencias que rozan a exaltación e o litúrxico, procurando evitar a distancia crítica para xerar unha experiencia sensorial. Ese enfoque formal contribúe a que a película siga sendo comentada pola súa orixinalidade e pola valentía de non ofrecer comodidade histórica ao espectador.