Jaime Fernández Garrido, na súa columna publicada o 13 de marzo de 2026 en La Región desde Ourense, plantea unha reflexión sobre o valor do amor que non busca recoñecemento. O articulista parte dunha lectura do pasaxe bíblico coñecido como Juan 5:41 para manter que hai unha diferenza radical entre a lóxica humana da notoriedade e a actitude de quen, segundo a fe cristiá, actúa por entrega. En apenas unhas liñas reclama que o esencial non é o aplauso alleo senón a resposta silenciosa ao amor recibido. O contexto é unha serie local dedicada a interpretar a Biblia na cidade de Ourense, pensada para lectores interesados na dimensión espiritual da vida comunitaria.
Fernández Garrido expón a paradoxa: moita xente considera que o recoñecemento público é a medida última do valor persoal, mentres que a figura central do cristianismo, segundo a súa interpretación, non actuou para gañar admiradores. O autor lembra que, segundo o relato evanxélico, quen fai o máis decisivo pola humanidade non persegue fama nin eloxios. Esa constatación serve de punto de partida para unha meditación sobre a humildade como virtude ítalo-práctica e sobre a trascendencia do amor como motor ético.
En termos teolóxicos, o columnista subliña que a tradición cristiá presenta a Jesús como creador encarnado que asumiu a condición humana, morreu crucificado e, na fe dos seus seguidores, venceu á morte para ofrecer vida eterna. Fernández Garrido enfatiza a desproporción entre a magnitude deses feitos e a ausencia de vanagloria por parte do protagonista. Esa disonancia é a que provoca a reflexión: se alguén realiza accións de tanto calado, o habitual sería a autoproclamación; a diferenza que observa o autor é que a motivación foi outra.
A peza insiste en que a expectativa desa figura non era o recoñecemento público senón unha resposta máis íntima: o amor dos que se beneficiaron desa entrega. Desde ese punto de vista, o eloxio aparece como accesorio fronte a unha relación persoal de confianza e agradecemento. O columnista utiliza este contraste para invitar a repensar as prioridades na vida pública e privada, propoñendo que a procura de aplausos non debe desprazar a fidelidade aos compromisos morais.
Máis aló da teoloxía, Fernández Garrido traslada a reflexión ao terreo práctico. Sinala que, na convivencia cotiá, existen persoas que actúan desinteresadamente sen esperar recoñecemento e que precisamente por iso sosteñen comunidades máis sólidas. A columna reclama un recoñecemento distinto: non a celebridade instantánea senón o aprecio discreto e constante polos xestos que sosteñen a convivencia. Esta proposta conecta con debates actuais sobre vocación, servizo público e voluntariado na nosa sociedade.
O autor tamén apunta á resposta que se espera: vivir dentro dese amor recibido e responder regalándoo a outros. Subliña a reciprocidade como modo de vida —non como intercambio visible de méritos, senón como práctica que transforma relacións— e anima a manter esa actitude aínda que pase inadvertida. Para Fernández Garrido, o verdadeiro froito desa entrega é a continuidade dun estilo de vida que dignifica e abriga, máis que os eloxios efémeros.
A columna forma parte dunha serie local titulada «Descubriendo la Biblia en Ourense», que pretende ofrecer ferramentas de lectura e debate sobre textos relixiosos desde unha perspectiva contextualizada na cidade e o seu contorno. O ton é confesional pero pensado para un público amplo: busca suscitar reflexión máis que congregar adeptos. Nese sentido, o autor diríxese tanto a crentes como a aqueles que, sen compartir a fe, poden atopar na proposta un estímulo para a ética cívica.
En definitiva, a mensaxe que deixa a reflexión é sinxela e esixente: o valor do amor non reside nas loanzas que poida atraer, senón na súa capacidade de transformar vidas e espazos comunitarios. Fernández Garrido pecha a súa columna lembrando que o amor gratuíto pode e debe practicarse sen condicións nin a necesidade de exhibición pública, unha chamada á discreción comprometida que, segundo el, segue sendo imprescindible en Ourense e máis aló.
