CONTIDO:

Os últimos acontecementos relacionados con Alicia Sibón presentan unha obra que xerou un intenso debate na opinión pública. Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.

O contexto de Alicia Sibón

Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Alicia Sibón (Cádiz 2002) naceu cando a Humanidade levaba dous anos de que pasase o efecto 2000, que tanto nos trastornara.

Para ela a sociedade da imaxe é o seu contorno natural, por iso quizais á hora de traballar nun proceso creativo quixo desdramatizar esa imaxe que ás veces nos ten secuestrados no devir cotián e diario.

A exposición ‘Representación e descanso’

‘Representación e descanso’ é o título da exposición que inaugurou no Espazo Laraña, unha sala de exposicións situada na Facultade de Belas Artes de Sevilla. Comisariada por Guille Rodríguez, na mostra Sibón aborda a imaxe «como un corpo que ocupa un espazo e traballa para nós, gastándose co uso», en palabras do comisario.

A exposición xurdiu, segundo relata a propia artista, tras un tempo investigando sobre a materialidade da imaxe, «unha imaxe por ela mesma e non como representación de algo. Atraíame moito a imaxe de baixa resolución pola súa apariencia máis desvaída e daba a impresión de que era como un síntoma de que a imaxe non quixese ser vista, e ao baixar de calidade non deixarse ver nítidamente. Deli veu a idea de pensar en que a imaxe de verdade estivese cansa de ser vista. Isto foi hai dous anos. Fixen o meu Traballo de Fin de Máster hai dous anos e de aí chegamos a esta exposición».

Ao fío destas reflexións a artista creou un relato de ficción sobre un satélite que deixa de orbitar e deixa de recoller datos empezando a darse paseos polo espazo por pracer, «este abandono da vixilancia do dispositivo fai que as imaxes se relaxen e empiecen a cuestionarse por si mesmas, e a tomar conciencia de que papel teñen e todo o que se dixo delas», explica Alicia Sibón.

Nesta reflexión Sibón quere darlle vida ás imaxes estáticas, «ás imaxes sempre se lles dá moita vida, por exemplo, á Macarena cando a restauraron mal segundo a opinión da xente, as persoas dicían: non é ela. E iso era un peso emocional moi grande. Outras veces tes unha foto dunha persoa, rompes a foto e parece que estás tamén a romper esa persoa, e iso ten unha carga simbólica moi forte. E eu o que fixen foi levar esta idea ao literal, pero tamén quitarlle un pouco ferro e vivir a imaxe desde a ironía, en unha palabra, desdramatizala».

Traxectoria e proceso creativo

Estudiou na Facultade de Belas Artes en Sevilla, fixo tamén un cuadrimestre en Barcelona, e ao seu regreso realizou o máster en Sevilla onde tamén se atopa neste momento a facer o doutoramento. Sen antecedentes artísticos na súa familia, «agás que o meu pai pinta por afección», o primeiro que pensou ao iniciar os seus estudos foi en ser pintora, «e agora todo menos iso, aínda que me gusta moito pintar e debuxar, pero atopei outras maneiras de dicir cousas que me interesan máis, e nunca sei que medio será ata que non teño a idea e entón vexo que material me esixe a idea», afirma.

O primeiro na súa obra é a idea e o material, que adoita ser un medio escultórico ou performativo, porque lla interesa moito a presenza, «pero si a técnica cada día cambiou». A ollada do espectador sobre a súa obra varía, «porque nesta exposición onde falo sobre imaxes que deixo repousar, aínda que recurro a elas, hai materiais onde as imaxes están impresas, e por un lado está a tinta e por outro e