Antón Louro, exdirixente do PSOE cunha dilatada traxectoria en administracións locais, autonómicas e estatais, faleceu este venres en Pontevedra aos 73 anos. Louro, nado en Carnota en 1952, era lembrado polas súas responsabilidades no Concello de Pontevedra, na Xunta e no Goberno central, e polo seu papel na expansión do modelo urbano pontevedrés ao longo de varias décadas. Os seus compañeiros e adversarios salientaron o seu talante cultural e a súa lealdade política, trazos que marcaron a súa carreira pública entre 1989 e 2014. A morte do político provocou reaccións de dirixentes rexionais que valoran o seu compromiso co socialismo e con Galicia.
Formado politicamente no seo do PSOE local, Louro ocupou un escano na Corporación municipal durante oito anos repartidos en dous mandatos, e foi figura clave en distintas etapas da vida política pontevedresa. En 1995 encabezou a candidatura como número dous de Miguel Ángel Montero Vaz, entón aspirante á Alcaldía, e tras as eleccións permaneceu como concelleiro do segundo partido ata 1999. Foi nese ano cando o nacionalista Miguel Anxo Fernández Lores acadou a Alcaldía, converténdose no primeiro alcalde de esquerdas da cidade desde a restauración democrática, un xiro que situou a Louro na oposición municipal.
O seu regreso á política local produciuse en 2011, cando a militancia socialista elixiu a Louro como cabeza de lista para as municipais. A decisión tomouse nun contexto interno complicado que supuxo, entre outras consecuencias, o desprazamento de Teresa Casal, líder sinalada ata entón por moitos como a referencia indiscutible do partido na cidade. O resultado electoral foi duro para o PSOE, que obtivo só tres dos 25 concelleiros, mentres que o BNG e o PP lograron once cada un, pero as circunstancias levaron a un acordo de goberno que cambiou as expectativas políticas locais.
O pacto co BNG, pechado en menos dun mes, deu lugar ao terceiro bipartito entre nacionalistas e socialistas en Pontevedra e situou a Louro como tenente de alcalde e responsable das áreas de Urbanismo, Obras Urbanas, Vivenda e Estacionamentos. Desde esas competencias impulsou proxectos que, segundo os seus partidarios, contribuíron á expansión ordeada do modelo urbano da cidade en zonas como a avenida de Lugo e a rúa Santa Clara. Así mesmo, promoveu actuacións en barrios e espazos concretos como Blanco Porto, a rúa Manuel Leiras Pulpeiro e o contorno da Facultade de Belas Artes, que quedaron asociadas á súa xestión municipal.
A súa presenza no goberno local, con todo, non estivo exenta de tensións internas: o único enfrontamento público con Lores que transcendeu foi en 2014, relacionado coa prórroga do contrato de xestión de residuos e a planta de tratamento, unha disputa que non chegou a máis pero que puxo de manifesto as dificultades da coalición en momentos puntuais. Máis aló dese episodio, a traxectoria de Louro estendeuse durante vinte e cinco anos en distintas administracións, con paso pola Xunta de Galicia e polo Goberno central, onde ocupou postos de responsabilidade vinculados á xestión pública.
Compañeiros e rivalidades políticas destacaron o seu perfil como «un socialdemócrata de pés a cabeza», e subliñaron a súa formación e a súa cortesía persoal. O expresidente Touriño reivindicou publicamente a lealdade e o compromiso de Louro con Galicia e co proxecto socialista, mentres que o propio Miguel Anxo Fernández Lores sinalou que Louro quería á cidade e colaborou para facer de Pontevedra un lugar mellor, en palabras que circularon tras coñecerse o seu falecemento. Estas manifestacións reflicten a percepción dunha figura solvente na xestión e respectada no trato persoal.
No balance da súa carreira, a achega de Louro ao urbanismo local convive cunha etapa de intensa actividade nas estruturas do partido, onde foi un referente en diversos momentos. As súas decisións políticas, tanto na oposición como no goberno municipal, marcaron períodos de transformación urbana que hoxe forman parte da paisaxe de Pontevedra e da súa memoria administrativa. Fontes municipais e dirixentes socialistas iniciaron xa os preparativos para expresar o seu recoñecemento público e acompañar á familia nos próximos actos de despedida.
A morte de Antón Louro súmase á lista de figuras rexionais que deixan un legado discutido pero visible na cidade, e abre a reflexión sobre o papel do municipalismo e das alianzas políticas na configuración da Pontevedra contemporánea. A súa figura seguirá sendo obxecto de análise por parte de quen valoran a modernización da cidade e por quen examinan as dinámicas internas do PSOE nos últimos anos. Mentres, a cidadanía e as agrupacións políticas agardan os detalles oficiais sobre as exequias e os actos de homenaxe.
