Un dron kamikaze Shahed é disparado desde unha localización descoñecida en Irán. / EUROPA PRESS
Na guerra, os números son o máis importante: inflixir o maior dano posible recibindo, a cambio, canto menos mellor. Todo son números. As baixas a un e outro lado, as instalacións destruídas, os civís mortos polo camiño.
Pero unha cifra prima por riba de todas. Unha, que permite continuar cando o rival xa non pode máis: o custo da guerra. Canto custa mantela. E neste sentido, Irán ten unha enorme arma da que os seus rivais actuais, EEUU e Israel, non dispoñen. Unha arma non incriblemente efectiva, pero si moi barata. Trátase dos drons Shahed-136.
Shahed, en persa, significa mártir, e o obxectivo final destas pequenas aeronaves, a 20.000 euros a unidade, é precisamente ese: morrer tras un só uso. Os Shahed-136 son de usar e tirar, e explotan a súa modesta carga de explosivos ao impactar contra o seu obxectivo.
Por si sós, a súa interceptación é sinxela, xa que estes drons son ruidosos e aparatosos, e teñen un motor de cortacéspede que apenas os pode levar demasiado lonxe. Pero en masa son capaces de —xunto con mísiles balísticos— distraer as defensas antiaéreas e impactar contra o obxectivo.
E aínda que non o consigan, a misión está en parte cumprida. A Cúpula de Ferro israelí usa mísiles cuxo valor individual é de preto dun millón de euros para derrubar todo o que chove contra o Estado hebreo. A diferenza de prezo abruma polo ridícula: 20.000 euros contra un millón.
Estes drons teñen a gran vantaxe de que son capaces de abrumar as defensas antiaéreas. Ao mesmo tempo que se lanzan 200 drons kamikaze, dispáranse outros 10 mísiles de cruceiro ou balísticos ou hipersónicos moito máis caros. Entón, as defensas antiaéreas estarán xa confundidas, e estes mísiles poden ser moito máis efectivos. Por iso, estes drons non son un substitutivo ao 100% dos mísiles balísticos, pero cambian por completo a economía dun ataque", explicaba a este xornal hai uns meses o analista e experto en conflitos Guillermo Pulido.
Irán, de feito, vendeu os Shahed-136 a Rusia, tanto para o seu uso constante en Ucraína como para a súa fabricación, que ten lugar agora en parte dentro de territorio ruso. Os Shahed son lanzados case a diario contra as cidades do leste de Ucraína, e son os causantes de gran parte das mortes de civís.
A súa carga de explosivos é lixeira e pequena, e cada dron ten unha autonomía de preto de 2.500 quilómetros antes do impacto. O seu baixo nivel tecnolóxico, ademais, incapacítaos para explotar sobre obxectos móbiles e difíciles —como si fan outros drons máis avanzados como o turco Bayraktar, que a propia Ucraína usa no terreo de batalla—.
Irán conseguiu que, desde o sábado, varios Shahed-136 burlasen as defensas aéreas de Israel, Qatar, Baréin e Emiratos Árabes Unidos, e varios conseguiron impactar contra o chan en varios puntos.
Irán, superada militar, tecnolóxica e economicamente polos seus dous rivais nesta guerra, entregouse aos seus drons kamikaze para soster o conflito e non ser arrasada, usándoos como ferramenta de molestia para os países do Golfo, co obxectivo de que se vexan forzados a pedir a Washington que depoña as armas. A estratexia, porén, non funcionou polo de agora. Qatar, antiga aliada de Irán na rexión, asegurou este luns que responderá militarmente aos ataques que Teherán realizou contra Doha.
