Cinco futbolistas da selección feminina de Irán permanecerán en Australia tras recibir visados humanitarios concedidos polo Goberno australiano, despois de solicitar axuda ao remate da súa participación na Copa de Asia. As autoridades confirmaron o martes 10 de marzo de 2026 que as deportistas pediaron non regresar a Irán por motivos de seguridade e foron trasladadas a un lugar seguro en territorio australiano. O proceso de solicitude produciuse de forma inmediata tras o partido, cando as xogadoras comunicaron ás autoridades a súa vontade de quedar no país oceánico.

O ministro do Interior, Tony Burke, explicou que as conversas coas futbolistas comezaran na madrugada anterior e que, tras entrevistalas, cinco delas expresaron o seu desexo de permanecer en Australia. Segundo fontes oficiais, as mulleres foron escoltadas co apoio da Policía Federal até instalacións seguras onde se lles concederon visados humanitarios. Burke subliñou que as xestións se levaron a cabo con rapidez para garantir a protección inmediata das solicitantes.

A intervención de Estados Unidos acelerou a tramitación pública do caso: o presidente Donald Trump telefonou ao primeiro ministro australiano e pediu que o Goberno de Canberra aceptase ás deportistas, advertindo ademais que Washington acollería ás xogadoras se Australia non lles ofrecese protección. Pola súa parte, o xefe do Executivo australiano, Anthony Albanese, confirmou a conversación telefónica e asegurou que as futbolistas «están seguras aquí e deberían sentirse como en casa», ademais de manter aberta a posibilidade de axudar outras integrantes do equipo se o solicitan.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

Antes de autorizar os visados humanitarios, o ministro Burke consultou co director xeral da axencia de intelixencia ASIO, Mike Burgess, para verificar que non existisen obxeccións desde o punto de vista da seguridade. Esta verificación formou parte do procedemento extraordinario aplicado polo Executivo, que combinou a avaliación de risco coa valoración humanitaria da petición. As autoridades insistiron en que a prioridade foi a seguridade inmediata das xogadoras e a xestión coordinada entre ministerios e forzas de seguridade.

As futbolistas subliñaron nas súas conversas coas autoridades australianas que a súa intención non é converterse en activistas políticas, senón garantir a súa integridade persoal e a das súas familias. Burke declarou que a decisión de pedir axuda foi «incriblemente difícil» para as deportistas e que respectaba que non todas as integrantes do equipo tomasen o mesmo camiño. Neste sentido, o Goberno indicou que a oferta de apoio permanece aberta para calquera outra xogadora que queira solicitar asilo ou protección temporal.

A clasificación de Irán para a Copa de Asia feminina, a primeira desde 2002, fora recibida con entusiasmo por activistas que reivindican a igualdade de xénero e protestan contra as restricións impostas ás mulleres no país, entre elas o uso obrigatorio do véu en espazos públicos. Para moitas voces dentro e fóra de Irán, a presenza do equipo na competición interpretouse como un símbolo de avance deportivo e social, pero tamén como un foco de posibles represalias por parte das autoridades conservadoras.

O caso desatou ademais un debate diplomático e mediático sobre a protección de deportistas que fuxen de situacións de risco en réximes autoritarios. Organizacións de dereitos humanos mostraron o seu apoio ás xogadoras e lembraron outros episodios nos que atletas buscaron asilo tras competicións internacionais. Para Australia, a decisión implica equilibrar consideracións humanitarias con obrigacións de seguridade e relacións exteriores.

Mentres as cinco futbolistas permanecen baixo protección e regularizan a súa situación migratoria, o Executivo australiano mantén a porta aberta para o resto do equipo e subliña que calquera solicitude futura será valorada caso por caso. A historia destas xogadoras incorpórase a unha lista crecente de deportistas cuxa seguridade queda cuestionada ao regresar a países con fortes controles sociais e políticos, e plantea preguntas sobre a capacidade dos grandes torneos para se converteren en vías de escape en contextos de persecución.