A mudanza ao horario de verán en España terá lugar na madrugada do domingo 29 de marzo de 2026: ás 02.00 horas os reloxos adiantaranse unha hora ata as 03.00. A modificación afecta a todo o territorio peninsular e ás illas, e aplícase co obxectivo declarado de aproveitar mellor a luz natural e reducir o consumo enerxético, a pesar de que o debate sobre a súa eficacia persiste. Moitos dispositivos electrónicos axustarán a hora de forma automática, pero os reloxos analóxicos e algúns aparellos necesitarán intervención manual para evitar despistes.
Os cidadáns adoitan notar o cambio nas súas rutinas desde a propia mañá: xornadas con máis luz ao atardecer, maior actividade no comercio e na hostalaría e unha sensación xeral de alongamento do día. Para quen viaxa ou traballa con horarios internacionais convén lembrar a data, xa que o adiantamento pode alterar conexións e turnos. En áreas rurais e en servizos que aínda dependen de reloxos manuais, convén comprobar equipos programables, termostatos e sistemas de alarma para confirmar que o axuste se aplicou.
A introdución deste sistema ten raíces históricas que convén lembrar: as primeiras referencias humorísticas ao aforro de luz nocturna atribúense a figuras como Benjamin Franklin, e a súa aplicación práctica comezou de forma masiva en Europa durante a Primeira Guerra Mundial, en 1916, coa intención de economizar carbón. Desde entón, países de todo o mundo adoptaron, modificaron ou eliminaron o cambio de hora segundo criterios enerxéticos e sociais. Hoxe coexisten modelos distintos: algúns estados suprimiron a variación estacional, mentres outros a manteñen por considerala vantaxosa para a vida cotiá e económica.
Entre os argumentos a favor adúcese que o horario de verán favorece o lecer nocturno ao aire libre, impulsa o sector turístico e pode incrementar a facturación do comercio e da hostalaría. Algúns estudos indican un lixeiro aforro enerxético na iluminación, aínda que eses beneficios varían segundo a latitud, o comportamento de consumo e a estrutura económica de cada país. Tamén hai investigacións que matizan o aforro, sinalando que o maior uso de aire acondicionado durante as tardes de verán pode compensar parte da redución na iluminación.
No plano sanitario, o cambio de hora non é inocuo: numerosos especialistas alertan sobre o impacto nos ritmos circadianos, que se traduce en alteracións temporais do sono, somnolencia e, segundo algúns estudos, un lixeiro aumento de accidentes de tráfico e laborais nos días seguintes. As persoas con maior sensibilidade ao sono, os nenos e as persoas maiores adoitan ser as máis afectadas na transición cara ao novo horario. As recomendacións habituais inclúen adiantar progresivamente a hora de deitarse días antes e evitar cambios bruscos nas rutinas para mitigar os efectos.
Politicamente, a supresión ou mantemento do cambio de hora foi obxecto de discusión na Unión Europea durante os últimos anos: en 2018 a Comisión abriu a porta á súa eliminación e o Parlamento Europeo chegou a apoiar acabar coa práctica, pero a ausencia dun acordo entre os Estados membros deixou a decisión en mans nacionais. En España, o debate tamén ten matices rexionais; en Galicia, por exemplo, persiste a reivindicación de adaptar o fuso horario á súa posición xeográfica, máis aliñada co horario de Portugal, o que engadiría outra variable á discusión sobre beneficios e costumes locais.
Será 2026 o último ano con cambio de hora? Non hai indicios de que así sexa na práctica: a norma comunitaria e as decisións nacionais que facilitarían a súa eliminación non se concretaron a nivel executivo, polo que o calendario mantén a alternancia estacional. Mentres tanto, os cidadáns deben asumir que o ritual de adiantar o reloxio na primavera e atrasalo no outono seguirá repetíndose ata que se adopte unha decisión firme e armonizada.
En definitiva, a madrugada do 29 de marzo será a próxima ocasión en que España adiantará os seus reloxos unha hora e dará inicio ao horario de verán, cos seus esperados beneficios para o lecer e o comercio e os seus discutidos efectos sobre a saúde e o aforro enerxético. O cambio volverá a reactivar, un ano máis, o debate público sobre se esta práctica debe manterse ou dar paso a unha solución definitiva e uniforme no conxunto do país e do continente.
