Cerca de 200 persoas reuníronse este sábado 14 de marzo de 2026 fronte ao Museo de Arte Contemporáneo (MARCO) de Vigo para pedir o fin da guerra e protestar polos bombardeos en Oriente Medio. A convocatoria, que se mantivo pese á chuvia constante, formou parte dunha mobilización simultánea en varias cidades españolas. Os organizadores reclamaron unha saída diplomática ao conflito e que se respeten as institucións internacionais.
Ao acto asistiron delegacións de sindicatos e partidos, entre eles CCOO, UGT, Sumar e o PSOE, así como colectivos civís como Mundo sin Guerras y sin violencia, Un mundo más justo e Amnistía Internacional. Tamén interviron dous representantes da comunidade palestina, que transmitiron a mirada das vítimas e reclamaron atención internacional á situación en Gaza. A presenza destes distintos colectivos buscou subliñar o carácter amplo e plural da protesta.
Os portavoces pediron diálogo, diplomacia e o respecto aos organismos multilaterais como vía para alcanzar unha paz duradeira. Durante as intervencións reclamouse o fin dos ataques contra a poboación civil e insistiuuse na necesidade de protexer aos desprazados e aos menores afectados polo conflito. Os asistentes responderon con aplausos e repetiron consignas traducidas ao castelán que pedían autodeterminación e a unidade popular fronte á violencia.
Nun momento da concentración gardouse un intenso silencio en recordo das vítimas de Gaza; os organizadores lembraron as «decenas de miles» de mortos e a gravidade humanitaria que, dixeron, require unha resposta urxente. Tanto as intervencións como as pancartas centraron os seus reproches nos ataques indiscriminados e na necesidade de garantir o acceso da axuda humanitaria. A emotividade do acto quedou patente na seriedade coa que os asistentes escoitaron as chamadas á memoria e ao apoio internacional.
Un dos oradores comparou as tácticas empregadas nos bombardeos con episodios escuros da historia e denunciou a existencia de intereses económicos que, ao seu xuízo, se benefician do conflito. Afirmou que detrás de cada ataque hai contratos millonarios e unha industria militar que obtén beneficios, unha acusación que buscou poñer no centro do debate a relación entre xeopolítica e negocio armamentístico. As súas palabras foron recibidas con abuchos contra a guerra e con exixencias de transparencia nas decisións políticas que conducen á violencia.
A concentración en Vigo enmárcase nunha xornada de protestas que tivo lugar en numerosas cidades españolas, na que colectivos sociais e forzas políticas mobilizaron aos seus militantes para reclamar o fin das hostilidades. Os convocantes insistiron en que a mobilización non só expresa solidariedade coas vítimas, senón tamén unha presión cidadá para que o Goberno e a comunidade internacional intensifiquen as xestións diplomáticas. Segundo os organizadores, a intención é manter a protesta no tempo ata que se vexan avances cara á tregua e á protección da poboación civil.
Na cidade olívica a protesta sumouse a un contexto de intensa actividade cívica: nas últimas semanas Vigo foi escenario de varias manifestacións relacionadas con asuntos sociais e políticos, o que reforza o seu perfil como un lugar de mobilización cidadá. A pesar da chuvia e do mal tempo, a convocatoria conseguiu reunir aos que consideraron representantes de distintos sectores sociais, desde traballadores sindicados ata organizacións de dereitos humanos. Para os promotores, esta confluencia demostra que a petición de paz atravesa sensibilidades diversas e non se limita a un único eido político.
Os organizadores pecharon a concentración apelando á persistencia da reivindicación e á necesidade de traducir a protesta en medidas concretas: maior presión diplomática, corredores humanitarios seguros e sancións a quen vulneren o dereito internacional. Subliñaron tamén a importancia de manter a visibilidade do conflito na axenda pública para evitar que a crise humanitaria pase desapercibida. A xornada concluíu coa sensación, para moitos asistentes, de que a voz colectiva debe manterse activa para acompañar calquera esforzo de paz.
