Un equipo do campus de Vigo estará implicado no seguimento da cápsula Orion, cuxo lanzamento está previsto para o 1 de abril
O retorno da tripulación humana á órbita lunar, o primeiro desde principios dos anos setenta, terá este ano un pequeno nodo español: un grupo da Universidade de Vigo participará nas tarefas de seguimento da cápsula que levará aos astronautas da próxima misión. O lanzamento está programado desde Cabo Cañaveral o 1 de abril e a operación integra unha rede internacional de estacións terrestres que apoian as comunicacións e a telemetría da nave.
Un encargo en cadea que chega ata Vigo
A presenza de Vigo en Artemis II matérializase a través da cooperación cunha empresa tecnolóxica que recibiu de forma directa o encargo da axencia espacial para xestionar parte do seguimento terrestre. O grupo local de Tecnoloxía Aeroespacial, integrado no centro de innovación do campus, súmase a esa cadea de traballo achegando a súa estación de seguimento e persoal operativo para monitorizar a cápsula Orion durante fases concretas do voo.
A infraestrutura empregada aséntase en instalacións docentes e de investigación do campus, onde xa existe unha pequena estación orientada ao control e á observación de satélites. Operadores e técnicos do grupo realizaron ensaios e simulacros para adecuar a instalación ás esixencias dunha misión tripulada, que require altos estándares de fiabilidade e precisión na recepción de datos.
Que significa para a universidade e a contorna
Que unha universidade pública galega participe nunha misión dese alcance ten un dobre valor: por un lado, eleva a visibilidade científica do centro e, por outro, abre posibilidades de transferencia tecnolóxica para o tecido empresarial local. A colaboración cunha firma contratista da axencia espacial permite que capacidades desenvolvidas no campus —equipos de seguimento, software de procesado, protocolos operativos— se poñan a proba nun contexto internacional.
Ademais, a implicación práctica nun voo tripulado constitúe unha oportunidade formativa para o persoal investigador e para o alumnado vinculado ás enxeñarías. Aínda que as tarefas principais recaen en equipos profesionais, a experiencia acumulada en operacións deste tipo adoita traducirse en proxectos docentes, prácticas especializadas e novas liñas de investigación en telecomunicacións e sistemas aeroespaciais.
Un pequeno eslabón nunha rede mundial
As misións lunares modernas dependen dunha cadea de estacións terrestres repartidas por diversos países que garantizan a continuidade das comunicacións e a seguridade dos voos. A participación desde Vigo non implica un papel central na navegación ou na toma de decisións do programa, mais si contribúe á resiliencia da rede de seguimento e á dispoñibilidade de datos en ventás temporais concretas durante a órbita e o retorno da cápsula.
Participar nesa rede implica atender esixentes requisitos técnicos: alineamento de antenas, sincronización temporal, xestión do ancho de banda e tratamento da telemetría. Superar esas esixencias nun contexto real reforza a credencial do grupo universitario fronte a futuros contratos e colaboracións coa industria e con organismos internacionais.
Contexto histórico e proxección
Artemis II marca para a comunidade científica e para a opinión pública un retorno simbólico á exploración tripulada da Lúa, case medio século despois da última misión dese tipo. Para institucións académicas como a de Vigo, formar parte da loxística dunha misión con ese peso histórico é tamén un revulsivo para atraer talento e recursos, e para consolidar unha especialización local en tecnoloxías espaciais.
No plano rexional, a operación pode servir como
