A tensión bélica en Oriente Próximo, desatada tras o ataque estadounidense e israelí que acabou coa vida do aiatolá Alí Jameneí, está a provocar un efecto dominó global. Os países asiáticos, altamente dependentes dos subministracións do Golfo Pérsico, activan protocolos de emerxencia ante o bloqueo inminente no estreito de Ormuz.

A escalada militar ameaza con cortar o fluxo enerxético vital para economías como as de Xapón, Corea do Sur ou Taiwán. Ante este escenario, gobernos de todo o continente adoptan medidas drásticas para preservar a súa seguridade nacional e evitar o colapso industrial.

O colapso loxístico en Bangladesh

Se hai un territorio onde a crise se vive con especial crudeza, ese é Bangladesh. Cunha poboación de 170 millóns de habitantes, este estado depende nun 95% da importación de cru e gas para cubrir as súas necesidades básicas.

A incerteza obrigou as autoridades a racionar a distribución de combustible este mesmo domingo. A medida xerou longas colas nas gasolineiras e derivou nos primeiros incidentes violentos pola loita por conseguir gasolina.

Este luns, a situación empeorou con decisións sen precedentes. O goberno ordenou o peche preventivo de todas as universidades e estableceu límites estritos á venda de carburante para garantir reservas mínimas.

Esta clausura académica súmase á parada lectiva xa existente polo Ramadán. Porén, o motivo agora é puramente económico e de supervivencia enerxética, afastándose das razóns relixiosas habituais.

O Ministerio de Educación emitiu un comunicado urxente transmitindo novas instrucións. O obxectivo é reducir drasticamente o gasto eléctrico e de combustible para non quedar sen reservas críticas en medio da guerra.

Peche total dos centros universitarios ata nova orde.

Límites de venda de combustible por vehículo e cidadán.

Restricións eléctricas para aforrar enerxía en horas punta.

Vulnerabilidade extrema no Pacífico

Mentres Bangladesh xestiona o caos interno, outras potencias rexionais avalían a súa exposición ao risco. As economías máis avanzadas de Asia atópanse nunha posición extremadamente fráxil ante un posible corte do subministro petrolífero.

No caso de Xapón, a dependencia é case absoluta. Preto do 90% do petróleo que importa o arquipélago nipón debe transitar obrigatoriamente polo estreito controlado agora pola Garda Revolucionaria iraniana.

A situación é similar para os seus veciños inmediatos. Corea do Sur recibe o 70% das súas importacións enerxéticas desde esta rexión en conflito. Pola súa banda, Taiwán depende nun 60% destes subministracións marítimos.

Mesmo China, cunha capacidade de produción interna maior, non é inmune. O xigante asiático necesita de Oriente Próximo para cubrir o 57% das súas importacións directas de cru transportado por vía marítima.

A estratexia de Pequín semella orientarse a priorizar as súas necesidades internas. O goberno chinés estuda como blindar o seu abastecemento fronte a unha posible interrupción prolongada do tráfico marítimo na zona.

Un inverno enerxético incerto

A ameaza de escaseza obriga a replantexar os modelos de consumo en todo o continente. O que comezou como un conflito localizado entre Irán e a coalición liderada por EE. UU. e Israel, transfórmase nunha crise de subministración global.

Os mercados financeiros asiáticos reaccionan con nerviosismo ante cada novo movemento militar. O prezo do barril dispárase mentres os analistas advirten sobre o impacto inflacionista que sufrirá o consumidor final nos vindeiros meses.

A comunidade internacional observa con preocupación como a diplomacia falla en conter a espiral de violencia. Mentres tanto, cidades enteiras en Asia prepáranse para posibles apagóns e restricións severas de mobilidade.

A resolución do conflito no Golfo Pérsico antóllase urxente non só por razóns humanitarias, senón pola estabilidade económica mundial. Sen o petróleo da rexión, a maquinaria industrial de Asia corre o risco de deterse.

[CATEGORÍA: internacional]