Vigo — Nas últimas semanas acelerouse unha onda de sondeos e negociacións en torno a empresas pesqueiras galegas de tamaño medio, aquelas cunha facturación que vai desde decenas ata preto de 100 millóns de euros. Operadores de España, Italia, Francia, India e Sudamérica chaman á porta; algúns axentes locais falan de ofertas xa en curso e dun apetito especial por compañías que integren elaboración, loxística e capacidade de frío.

Interese crecente e operacións en marcha

«Preguntáronme se coñezo algunha empresa pesqueira que poida estar á venda ou que lle interese un socio», conta un asesor en fusións e adquisicións que recibiu consultas en Vigo e Lisboa. Outro intermediario confirma que hai clientes procurando sociedades con volumes de ata 50 millóns de facturación, dispostos a pagar máis por quen teña planta de procesado e flota asociada. O diagnóstico repítese: as grandes compañías non saen ao mercado; o interese céntrase no chanzo intermedio que pode medrar «verticalmente».

Non todos os interesados son fondos de capital risco. Fontes do sector explican que o protagonismo estano a coller outras empresas do ramo —comercializadoras e grupos industriais— que buscan asegurar materia prima e mellorar a súa presenza na cadea do frío. O retroceso do capital risco, tras investimentos fallidos na rexión, deixou espazo para compradores estratéxicos tanto nacionais como estranxeiros, con operacións que tanto miran a Galicia como a Andalucía ou mercados fóra de Europa.

En portos como Bouzas, os rastros dese movemento son palpables: conversas sobre compra de salas de elaboración, ofertas por licenzas e preguntas continuas sobre capacidade de conxelación e certificacións. «Unha comercializadora necesita unha boa sala, con loxística, e que fale o mesmo idioma que as grandes superficies», resume outro directivo que participa nunha operación. Esa converxencia entre necesidades industriais e demanda dos distribuidores explica a voracidade actual.

Por que se buscan plantas de procesado e capacidade de frío

Os compradores perseguen dous obxectivos claros: acceso estable a materia prima e control sobre a transformación do produto. Ter unha planta en propiedade reduce a dependencia fronte a terceiros, permite rapidez nos procesos de valor engadido e facilita acordos con cadeas de distribución que priorizan conxelado, refrigerado e a chamada quinta gama —pratos listos para consumir— por diante do fresco.

O cambio de hábitos nos lineais dos supermercados foi notorio durante a última década. Entre comerciantes e grandes superficies o espazo para peixe fresco estréitase mentres medran as seccións de conxelados e elaborados. A esa realidade súmase a presión dos custos, sobre todo do carburante para as flotas, que está transformando a viabilidade dos pequenos armadores. Neste escenario, unha empresa con planta certificada e boa loxística convértese nunha peza estratéxica para quen quere medrar rápido.

Fontes sectoriais advirten, ademais, de que o valor dunha compañía multiplícase se incorpora barcos e licenzas de pesca. Non é o mesmo mercar só unha factoría que engadir unha flota con cadernos de captura e dereitos sobre determinadas zonas ou especies. En Galicia, onde a historia pesqueira teceu unha rede complexa de negocios familiares, confrarías e empresas industriais, esas combinacións son as que marcan a prima de prezo.

Impacto nos armadores pequenos e no mercado local

A outra cara da consolidación é a saída obrigada de moitos armadores. Propietarios de buques con plantillas reducidas —barcos semifresqueiros de dous socios ou tripulacións de oito persoas— din querer abandonar o oficio e non atopar comprador. «Ese modelo xa non aguanta», asegura un empresario do ramo: custos enerxéticos, c