Fernando Alonso serve de icona, pero non como consello: tentar apurar a velocidade nos traxectos diarios entre o fogar e a empresa pode parecer que aforra tempo, pero encarece notablemente cada quilómetro. Publicado o 20 de marzo de 2026, o debate volve poñerse sobre a mesa en Galicia, onde a dispersión da poboación e a dependencia do vehículo privado converten o prezo dos combustibles nun asunto cotián e sensible.
Consumo fronte á velocidade: a conta que non sempre encaixa
A física non perdoa: a maior velocidade, maior resistencia aerodinámica, e iso tradúcese en máis gasolina por quilómetro. En termos prácticos, para moitos turismos o punto de menor consumo sitúase arredor dos 80-90 km/h; subir a cruceiros sostidos de 120 km/h pode aumentar o gasto entre un 20% e 30%. Se cada litro anda por orde dos 1,70 €/litro —exemplo sinxelo para facer números—, a diferenza nunha ruta habitual pode pasar de céntimos a euros en apenas semanas.
Tomemos un traxecto frecuente nas áreas metropolitanas galegas: un traballador que viva na área de Vigo e faga a diario 20 quilómetros en total (ida e volta) consumirá menos combustible mantendo ritmos moderados e evitando aceleracións bruscas. Se opta por “ir a ritmo de circuito” para gañar cinco minutos, o máis probable é que visite a gasolineira con máis frecuencia; eses cinco minutos páganselle cada semana, cada mes. A nivel mensual o sobrecusto pode situarse en varias decenas de euros, dependendo do coche e do prezo do combustible.
Non se trata só da velocidade punta: a condución agresiva —aceleracións e frenadas continuas— penaliza tanto como circular por riba do umbral eficiente do motor. Incluso os desprazamentos a baixa velocidade, por exemplo en rúas moi congestionadas a 20 km/h, teñen a súa propia ineficiencia porque o motor consume combustible sen que o vehículo percorra moita distancia. Dito doutra maneira, nin ir moi despacio nin ir moi rápido sae gratis.
Galicia e a súa relación particular co coche
Na comunidade galega a xeografía condiciona. Os concellos do interior e as rías que separan cidades e a súa periferia fan que o coche siga sendo a opción máis práctica para centos de miles de desprazamentos diarios. A falta dunha rede de trens de proximidade que cubra con comodidade traxectos como Pontevedra-Vigo-Santiago, ou de frecuencias de autobús que encaixen cos horarios laborais, a xente acaba recorrendo ao vehículo particular.
Historicamente a Xunta tentou impulsar alternativas —melloras na PO-533, investimentos en paradas intermodais, subvencións ao transporte escolar— pero os cambios estruturais son lentos e o peto non agarda. Moitos condutores galegos lembran os picos de 2022 e 2023; agora, con prezos aínda elevados en marzo de 2026, a tensión volve notarse nos surtidores e nas conversacións do bar. Non é a primeira vez que a suba do combustible forza cambios de hábitos: en 2012 xa se viviran axustes en horarios e combinacións de coche compartido que agora resurxen.
Amais, a idade media do parque automóbil rexional é superior á media estatal: coches menos eficientes e sen as últimas melloras aerodinámicas ou de xestión térmica consumen máis. Renovar o parque con vehículos máis aforradores ou electrificar suporía un alivio a longo prazo, pero require tempo, incentivos e acceso a punto de recarga, un ámbito onde Galicia aínda ten marxe de mellora.
Repercusións no peto e opcións para mitigalas
Para quen planifica a súa economía doméstica, a conta é clara. Un condutor que aumente o seu consumo medio nun 25% por circular máis rápido verá como o seu gasto mensual en gasolina se incrementa de forma notable. Se o orzamento familiar está axustado, eses euros extra acaban restándose do ocio,
