Cooperación fronte á competencia: futuro aeroportuario de Galicia

Unha decisión con efectos sobre a mobilidade e a equidade territorial

A organización do sistema aeroportuario non é só unha cuestión técnica: determina como se conectan cidades, como compiten rexións por turistas e empresas e, en última instancia, quen dispón de acceso rápido a oportunidades. En Galicia, a coexistencia de varios aeródromos próximos expón unha decisión estratéxica que vai máis alá da xestión diaria e alcanza o núcleo do desenvolvemento rexional.

Escoller un modelo implica repartir beneficios e custos entre territorios: unha política que favoreza a concentración pode fortalecer rutas internacionais estables, pero tamén pode deixar amplas zonas con peores conexións; un modelo plural pode preservar a accesibilidade local a costa de eficiencia. Por iso, calquera proposta debe ser avaliada desde a perspectiva de servizo público e de igualdade territorial.

Por que reaparece a idea de funcións diferenciadas?

Tras anos de oferta fragmentada e de dificultades para asegurar enlaces internacionais regulares, reaparecen propostas que buscan dar a cada aeroporto unha función específica dentro do sistema rexional. A intención é reducir solapamentos, optimizar recursos e atraer compañías con propostas máis claras. Porén, a teoría e a práctica non sempre coinciden: un deseño eficaz require unha visión integrada e mecanismos que garantan que a especialización non se traduza en perda de conectividade para amplos colectivos.

O debate, polo tanto, non é unicamente técnico: inclúe decisións políticas sobre que cidades priorizar, como compensar territorios e como articular investimentos en transporte complementario, como trens e estradas, para manter a accesibilidade.

Negociación coas aeroliñas: profesionalizar a interlocución

Outro debate central céntrase na capacidade de negociar rutas coas compañías aéreas. O mercado reclama interlocutores que falen a mesma linguaxe comercial que as aeroliñas: propostas claras, datos de demanda, incentivos orientados á sustentabilidade e un plan de promoción coherente. Fáltase, segundo diversas análises sectoriais, dunha figura técnica con poder de xestión e axendas homoxéneas que poida presentar casos sólidos ante operadores internacionais.

Profesionalizar a interlocución non só significa crear un posto; implica dotalo de ferramentas —datos, recursos financeiros e competenciais— para deseñar ofertas que resulten atractivas e sostibles. Sen iso, a captación de novas rutas seguirá sendo intermitente e reactiva.

Leccións prácticas desde outras rexións

Rexións con estruturas aeroportuarias múltiples probaron solucións variadas: desde a concentración da oferta nun hub ata a coordinación entre terminais con roles complementarios. As claves que funcionaron inclúen plans de mobilidade multimodal (integración con trens e autobuses), incentivos temporais ben deseñados para lanzamentos de rutas e estratexias conxuntas de promoción turística e empresarial.

En todos os casos exitosos, a coordinación institucional foi determinante. Un sistema disperso sen un liderado técnico adoita producir esforzos duplicados e resultados por debaixo do potencial real.