En Santiago de Compostela, tres locais manteñen as copas por seis euros ou menos en plena vaga de inflación e subida de custos, unha rareza que segue vixente en marzo de 2026 grazas a decisións comerciais que priorizan a clientela estudantil e veciñal. Estes establecementos, situados en puntos como a Rúa do Cardeal Payá e a Praza Roxa, resistiron o encarecemento da enerxía, dos subministracións e dos alugueres que obrigaron moitos bares a aumentar as súas tarifas. A medida busca conservar o pulso social e nocturno da cidade universitaria, ofrecendo alternativas asequibles para quen busca lecer sen desplomar o seu orzamento. O fenómeno amosa como algúns negocios optan por axustes selectivos en lugar de transmitir a inflación en bloque aos seus clientes.
Un dos casos máis recoñecibles é o de A Novena Porta, na Rúa do Cardeal Payá, un bar con máis de 25 anos de traxectoria que continúa a servir copas a 5,50 euros. O seu responsable, Eugenio Terradillos, leva catorce anos á fronte e explica que a fórmula lles permitiu seguir atraendo tanto estudantes como veciños. O local combina prezos contidos no alcol cunha oferta cervecera ampla que é a súa seña de identidade, e sinala que manter a clientela fidelizada compensa marxes máis estreitos. A estratexia foi conter incrementos puntuais e optar por subir só uns céntimos cando é necesario.
En A Novena Porta, a cervexa cobra especial protagonismo: importan numerosas referencias e calculan un consumo anual en torno aos 40.000 litros, unha cifra que sostén boa parte do negocio. A cana aínda despáchase a 2 euros neste establecemento, e a Guiness sitúase un euro máis por enriba, o que converte algunhas das súas xarras en reclamos fronte a outros locais. Ademais, o café mantense económico, a 1,20 euros, e serve acompañado por opcións de almorzo como churros e un pequeno zume, con apertura desde primeiras horas. Esa combinación de prezos e horario diurno converteu ao bar nun punto de referencia tanto para quen busca unha pausa matinal como para os que alongan a noite.
O Tropical, na Praza Roxa, é outro dos espazos que optou por non seguir a suba xeneralizada e manténse en torno aos 6 euros por copa, conservando así o seu atractivo para a ‘previa’ estudantil. A súa historia de promocións, como a lembrada oferta de dúas copas por cinco euros, forma parte da memoria colectiva da noite compostelá e explica por que aínda congrega a moitos mozos antes de saír. O socio do local apunta a un equilibrio entre rotación de clientes e control de custos para manter unha oferta competitiva sen sacrificar a viabilidade. Considera que a aposta por prezos razoables é unha forma de soster a demanda nun contexto no que o lecer nocturno viu reducir o seu poder adquisitivo.
Os responsables destes bares recoñecen que a presión sobre as marxes chega desde varias direccións: facturas enerxéticas máis altas, incrementos no aprovisionamento e alugueres que non deixan marxe para subidas indiscriminadas. Aínda así, admiten que subir prezos foi inevitable nalgúns artigos, aínda que subliñan que tentaron facelo de xeito gradual e selectivo para non perder clientela. No caso de A Novena Porta, a decisión de limitar os incrementos foi froito de anos de xestión empresarial e de coñecer ben os fluxos de consumo da clientela local. Esa prudencia tradúcese en cambios pequenos no prezo das copas ou en manter promocións puntuais para soster o fluxo de clientes.
O mantemento de tarifas baixas tamén responde a unha dimensión social: nunha cidade con grande presenza estudantil, ofrecer opcións asequibles é parte da dinámica urbana. Os bares que optaron por manter prezos contidos ven nel unha inversión en reputación e na lealdade dunha clientela que, doutro xeito, veríase obrigada a consumir menos fóra de casa. Ademais, estes locais actúan como espazos de encontro interxeracional onde a presenza de veciños, traballadores e estudantes evita a homogenización do lecer nocturno. Para os seus xestores, o beneficio non sempre se mide no marxe unitario senón na rotación e na continuidade do negocio.
Con todo, a continuidade desta fórmula non está garantida: os hostaleiros advirten de que un novo pico nos custos podería obrigalos a revisar tarifas ou promocións. Algúns xa introduciron pequenos sobrecustos en bebidas concretas ou estreitaron a oferta para compensar subidas puntuais de provedores. Aínda así, a experiencia destes establecementos amosa que existen fórmulas intermedias para afrontar a inflación sen perder a esencia que os fixo populares. A clave parece residir en combinar control de custos, variedade de oferta e adaptacions selectivas nos prezos.
Para os clientes, a existencia de bares con copas a prezos contidos significa manter alternativas de lecer nunha cidade afectada pola carestía. Mentres uns locais optan por incrementar as súas tarifas, outros asumen marxes menores coa esperanza de preservar clientelas duradeiras e o pulso social nocturno. En contextos como o compostelán, esas decisións comerciais teñen consecuencias máis alá do peto: configuran o mapa nocturno e contribúen á vitalidade estudantil e veciñal que distingue á cidade. Por agora, A Novena Porta, o Tropical e outros establecementos semellantes resisten como exemplos desa aposta pola accesibilidade no lecer.
