O realizador Tarik Saleh, sueco de orixe exipcia, presenta o 13 de marzo de 2026 nos cinemas a súa nova película, «Águilas de El Cairo», que pecha unha triloxía dedicada ás fracturas da sociedade exipcia. O filme sitúa a acción na órbita do poder militar e aborda, como nos seus traballos previos, a corrupción e as fendas dun réxime autoritario. Cun plantexamento que mestura cine de intriga e denuncia política, Saleh propón unha reflexión sobre a manipulación mediática e a fabricación de mitos de liderado. O resultado é un filme contundente na intención aínda que desigual na súa execución.
A obra completa un percorrido que o director iniciara con «El Cairo confidencial», onde explorou a degradación moral da policía a través do noir, e continuou con «Conspiración en El Cairo», centrada nas complicidades militares e relixiosas. Nesta última entrega, Saleh mantén a ollada crítica sobre as institucións que sosteñen o poder e amplía a ambición cara a unha disección do aparato propagandístico. A partir de premisas xenéricas sólidas —thriller político e intriga— o director afonda nos mecanismos que permiten a supervivencia do réxime.
O eixo narrativo coloca como protagonista a un popular actor, interpretado de novo por Fares Fares, ao que obrigan a encarnar ao líder supremo do país nunha película destinada a convertelo en figura lendaria. Ese dispositivo de «filme dentro do filme» serve de escusa para despregar múltiples subtramas que amosan clientelismos, chantaxes e xogos de lealdades dentro do estamento militar. Aínda que a premisa é potente, a concatenación de historias secundarias ás veces resta forza ao relato principal e deixa cabos narrativos algo desatendidos.
En termos formais, Saleh abandona en boa medida a atmosfera pulida do cine negro en favor dunha película máis abertamente de tese, onde a idea social predomina sobre a intriga atmosférica. Ese xiro explica por que nalgúns momentos a narración parece máis preocupada por demostrar unha tese que por respirar co ritmo e a textura propios do xénero. A decisión achega claridade temática pero tamén fai que o filme perda parte do encanto e da tensión que caracterizaban a súa primeira entrega.
No reparto destacan as intervencións de Lyna Khoudri e Zineb Triki, que completan un elenco capaz de soster a complexidade moral dos personaxes. As interpretacións salvan moitas das escenas máis arriscadas e dotan á película de momentos de autenticidade emocional, especialmente cando aparece o personaxe encarnado por Fares Fares, dividido entre a fama e a complicidade co poder. A tensión interpretativa é un dos recursos que mantén o interese a pesar dos altibaixos do guión.
A posta en escena xoga coa opacidade e o brillo como símbolos: a propaganda política móstrase relucente no superficial, mentres que os corredores do poder aparecen fríos e claustrofóbicos. A dirección de fotografía e a montaxe axudan a subliñar esa contradición, aínda que o ritmo non sempre acompaña as ambicións temáticas. A banda sonora, contida, reforza os momentos de advertencia sen convertelos en melodrama.
Tematicamente, «Águilas de El Cairo» insiste en cuestións de actualidade: a fabricación de inimigos, a instrumentalización da cultura e a economía da obediencia. Saleh rexistra con crueza as redes que manteñen a flote un réxime e as fendas por onde se filtran a dúbida e a traizón. O filme funciona como fotografía crítica dun sistema que se reproduce grazas á sumisión consciente e á coerción institucional.
En conxunto, a película ofrécese como un bo exemplo de intriga política, recomendable para quen busca cine comprometido que non renuncia aos resortes do thriller. A pesar dalgúns episodios resoltos de forma desigual e dunha deriva cara ao didactismo, o peche desta triloxía confirma a Saleh como un autor interesado en desentrañar os engrenaxes do poder. «Águilas de El Cairo» chegará ás salas o 13 de marzo e promete abrir debates sobre a representación mediática do liderado en contextos autoritarios.
