A película española Sirat, do cineasta Oliver Laxe, enfróntase este domingo na 98ª edición dos Oscar, no Dolby Theatre de Los Ángeles, a unha dura competencia que, segundo as casas de apostas, sitúa a cinta como a menos probable entre as nominadas para alzarse co galardón a Mellor Película Internacional. A pugna inclúe títulos con percorrido en festivais e o respaldo da crítica, o que explica por que moitos optan por outras opcións antes que pola produción española. Ademais da candidatura principal, a película compite tamén a Mellor Sonido, unha categoría na que o seu equipo feminino acaparou atención mediática. O resultado determinará se España volve repetir os éxitos de principios de século ou se a estatuílla cambia de mans cara a un rival considerado favorito.
Os pronósticos das casas de apostas converteron unha das películas na clara favorita, mentres que Sirat aparece nos últimos postos das probabilidades. A expectación medra porque, ademais da súa condición de representante español, a cinta xerou debates polo seu estilo e pola singularidade do equipo técnico que a acompaña. A cerimonia do domingo concentrará a atención sobre como valora a Academia propostas de distinto signo: desde dramas íntimos ata filmes de carácter político ou formalmente experimentais.
En termos numéricos, a casa Betfair outorga a Sirat apenas un 0,8% de probabilidade de vitoria, fronte ao 58,9% que concede á cinta norueguesa situada na cabeza. Pola súa parte, Sportium ofrece cotas que reflicten esa distancia: Sirat aparece a 51 euros por euro apostado, mentres que a favorita figura a 1,40 euros. Outras candidatas manexan cifras intermedias que amosan como os mercados ven a contenda lonxe de ser parella.
A gran favorita, a película norueguesa dirixida por Joachim Trier, plantexa a historia dun cineasta que se enfronta ao seu propio pasado ao rodar sobre a súa familia, un conflito que reabre feridas e reflexiona sobre o perdón e a memoria. A proposta foi eloxiada pola crítica pola súa delicadeza e polas interpretacións do seu reparto, e esa recepción confírelle unha vantaxe notable nas apostas e na conversa internacional.
En segunda posición, cunha probabilidade apreciable segundo Betfair, figura a película brasileira do realizador Kleber Mendonça, que se fixo un oco importante pola súa mestura de denuncia social e humor negro, atributos que nos últimos anos tiveron boa acollida entre votantes e festivais. A súa presenza na terna introduce unha alternativa con maior carga política e un ton moi distinto ao das propostas máis íntimas.
A Palma de Ouro de Cannes recae na obra do iraniano Jafar Panahi, presentada por Francia, cuxo filme parte dun accidente de tráfico para despregar un thriller moral que provocou debates sobre a liberdade de expresión e a responsabilidade. Ese prestixio festivaleiro converte esta película nunha rival mediática, coa vantaxe engadida dunha historia que traduce en tensión política unha premisa aparentemente mínima.
A representante tunecina dirixida por Kaouther Ben Hania completa o cuarteto de opcións que máis inquietan á candidatura española; o seu traballo, que aborda voces e testemuños con aposta documental e narrativa, recibiu recoñecementos en diversos certames e suma argumentos a favor nunha votación que valora tanto o formal como o compromiso temático. Aínda que as probabilidades numéricas a sitúan por detrás das favoritas, a súa presenza na lista confirma a diversidade de sensibilidades que compiten este ano.
España gañou este premio en dúas ocasións nas últimas décadas —con películas como «Todo sobre mi madre» en 2000 e «Mar adentro» en 2005—, e a candidatura de Sirat chega envolta na expectativa de se o recoñecemento técnico do seu equipo de son e a súa proposta artística abondarán para devolver a estatuílla ao cine español. Os mercados e a crítica sinalan con claridade favoritas distintas, pero a historia do Oscar demostra que as sorpresas son posibles e que a votación do domingo pode deparar resultados inesperados.
