Las Palmas de Gran Canaria, 09 MAR 2026. Aos seus 92 anos, Dolores Campos Brito —coñecida como Lola— é a alumna de maior idade do Centro de Educación de Persoas Adultas (CEPA) de Las Palmas. Deixou a escola con seis anos para coidar de familiares e retomou as clases con preto de 77, aprendendo a ler, escribir e resolver operacións. Hoxe, no seu aniversario, mantén intactas as ganas de aprender e comparte unha vida dedicada ao coidado dos demais.

## Unha infancia dedicada ao coidado

Lola comezou a escola con seis anos, pero só estivo uns meses no pupitre. Pronto deixou as aulas para axudar na casa da súa madriña, onde pasou gran parte da súa infancia.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

A familia que a acolleu deulle agarimo e responsabilidades. Ela non percibe esa etapa como un sacrificio, senón como unha entrega propia da época.

Pouco despois enfermou a súa nai. Con apenas oito anos asumiu o seu coidado. Estivo ao seu lado ata que ela faleceu aos 51 anos.

Esas dúas décadas de dedicación interromperon calquera intento de volver estudar. Aínda así, a súa curiosidade seguiu viva: de nena intentaba descifrar palabras nos libros ás agachadas.

## Volver á aula na madurez

Décadas máis tarde, xa co cabelo canoso, decidiu regresar a estudar no CEPA de Las Palmas de Gran Canaria. Tiña arredor de 77 anos cando comezou a súa formación para adultos.

Con algunhas pausas, continuou as clases ata hoxe, e converteuse na alumna máis veterana do centro. O seu profesorado destaca a súa constancia e vitalidade.

Lectura e escritura: aprendeu a ler e escribir na aula de adultos.

Operacións matemáticas: practica cálculos e resolución de problemas.

Motivación: asiste cos seus apuntamentos e as ganas de seguir aprendendo.

Na clase traballou as competencias básicas que non puido completar na infancia. O seu progreso ilustra a función social da educación de adultos.

## Mirar atrás sen remorsos

Lola non lamenta os anos dedicados a coidar. Recoñece que, se tivese tido outra vida, lle gustaría formarse como enfermeira ou ser narradora de historias.

Conserva recordos afectivos da familia que a acolleu; mesmo mantivo contacto cando a madriña emigrou a Arxentina. Para facilitar a comunicación usaba cabinas telefónicas, un costume que evoca con tenrura.

Hoxe combina a rutina doméstica coas clases. Os seus cadernos e apuntamentos son testemuñas dunha aprendizaxe que chega na vellez e que rompe estereotipos.

A súa historia pon de relevo varios aspectos:

A fenda educativa que obrigou xeracións a pospoñer a formación por responsabilidades familiares.

A importancia dos programas de educación de adultos para ofrecer unha segunda oportunidade.

O valor social do coidado non remunerado, normalmente asumido por mulleres.

No seu barrio de San Nicolás, o seu exemplo inspira a veciños e docentes. Aos seus 92 anos segue indo a clase coa mesma curiosidade que a levou a abrir un libro sendo nena.

O seu percorrido amosa que nunca é tarde para aprender e que a educación pode ser un acto de reparación persoal e comunitaria.

[CATEGORÍA: sociedade]