Dous estudantes de Ourense que cursan o Erasmus en Bucarest tiveron que abandonar precipitadamente a Jordania por mar tras pasar tres días no medio do estalido do conflito en Oriente Medio. O grupo, formado por catorce estudantes que viaxaron a Jordania o 27 de febreiro, optou por cruzar o Mar Roxo en ferry cara a Egipto o 3 de marzo despois de que se multiplicasen os ataques e se cancelasen os voos. A decisión foi motivada pola escalada da violencia na rexión e pola falta de opcións aéreas asequibles que lles permitisen regresar a Rumanía. Tras uns días en El Cairo, os estudantes conseguiron volver a Bucarest o 8 de marzo.
A viaxe, que comezara con normalidade, cambiou de rumbo en cuestión de horas. O segundo día, cando o grupo facía un percorrido turístico por Amán, o seu guía informounos de que se producira un ataque que involucraba a Israel e Irán, e axiña a capital comezou a rexistrar noticias e sinais de alarma. O que ao principio soou afastado convértese nunha realidade próxima: os estudantes viron movementos e unha tensión que non agardaban atopar nunha viaxe de estudo. A experiencia, segundo relatan, pasou da curiosidade turística á preocupación pola seguridade en moi pouco tempo.
Un dos afectados, Martín Iglesias, describiu a impresión que causou ver restos de mísiles e o sobrevoo da cidade por armamento: sentíronse sobrecogidos e atónitos ante a proximidade dos lanzamentos. Estaban nunha visita guiada gratuíta cando comezaron a percibir o ruído e o paso de proxectís na zona, algo que os sacudiu e os obrigou a replantexar a súa estancia ao instante. A sensación de vulnerabilidade acentuouse pola incerteza sobre a evolución do conflito e pola escaseza de información fiable en tempo real. Para moitos do grupo, o máis inquietante foi comprobar que as rutas de saída se pechaban ou se volvían prohibitivamente caras para saír por vía aérea.
Ante ese panorama, decidiron desprazarse ata Áqaba, na costa do Mar Roxo, un enclave limítrofe con Israel onde agardaban atopar vías de evacuación máis seguras. Con todo, alí tamén presenciaron o impacto da escalada: segundo relataron, caeron restos de mísiles e multiplicouse a presenza de persoas buscando sair do país. As conexións aéreas foron cancelándose e os billetes que quedaban alcanzaron prezos que a maioría non podía pagar. Esa combinación de medo e falta de opcións motivou que considerasen a ruta marítima como a única alternativa viable.
O 3 de marzo, data na que ademais tiñan previsto regresar a Bucarest, o seu voo tivo que ser cancelado e o grupo embarcou nun ferry que facía a travesía cara a Egipto. Describen un ambiente caótico no acceso ao porto: longas colas, nervios e moitas persoas intentando escapar pola mesma vía. Á súa chegada a Egipto atopáronse con outro problema loxístico: o turismo masivo que fuxía da zona provocou unha clara sobrevenda de prazas e dificultade para encontrar aloxamento inmediato. A pesar diso, lograron establecerse e, despois de recompoñerse, comezaron a planear o regreso a Rumanía.
Durante os cinco días que permaneceron en Egipto, os estudantes intentaron recuperar a calma e aproveitaron para visitar algúns puntos turísticos que puideron coñecer a pesar da incerteza. A parada forzosa permitiulles deixar atrás a tensión dos días anteriores e recompoñerse antes da viaxe de volta. Finalmente, o 8 de marzo puxeron rumbo a Bucarest e puideron regresar ás súas residencias universitarias, pechando unha experiencia que ninguén agardaba vivir no medio do seu Erasmus. O alivio foi grande entre o grupo, aínda que a vivencia deixará unha impronta duradeira.
O episodio causou unha intensa preocupación entre as familias dos mozos, que viviron días de angustia ata confirmar a seguridade dos seus fillos. Os estudantes relatan que foron as chamadas e mensaxes dos proxenitores as que aumentaron a presión emocional da viaxe, e que a comunicación con eles foi constante durante a evacuación. As lembranzas do estrés e a sensación de non ter rutas claras de saída quedaron marcadas nos protagonistas, que subliñan a importancia de manter a calma e seguir as indicacións das autoridades en situacións de crise.
Nun contexto máis amplo, este caso pon de manifesto as complicacións que afrontan os viaxeiros e estudantes en zonas de tensión xeopolítica e a rapidez coa que cambian as condicións sobre o terreo. As autoridades consulares e as embaixadas adoitan recomendar prudencia e plans alternativos, pero cando se desata un conflito as opcións poden reducirse con rapidez, como experimentou este grupo ourensán. Para os afectados, o acontecido será, ademais dun susto, unha lección sobre a fraxilidade dos plans e a necesidade de contar con recursos e contactos que axuden a xestionar unha evacuación en situacións imprevistas.
