O Goberno de Estados Unidos atacou o 14 de marzo de 2026 a illa iraní de Jark, núcleo da industria petrolífera de Irán, e simultaneamente bombardeou posicións de milicias afíns a Teherán no centro de Bagdad, onde un dron impactou na zona da embaixada estadounidense provocando un incendio. A Casa Blanca xustificou as operacións como resposta ás ameazas que poñen en perigo a libre navegación no estreito de Ormuz e a ataques contra instalacións e persoal estadounidenses na rexión. As accións producíronse na décimoquinta xornada dunha escalada que devolveu Oriente Medio a un escenario de combates diarios. O ataque eleva aínda máis a tensión e impulsa á alza os mercados enerxéticos.
Segundo o presidente Donald Trump, as forzas armadas norteamericanas levaron a cabo un dos bombardeos «máis poderosos» da historia recente en Oriente Medio, que, asegurou, aniquilou os obxectivos militares en Jark sen destruír a infraestrutura petrolífera da illa. O mandatario advertiu, non obstante, que Estados Unidos non dubidará en atacar instalacións enerxéticas se Irán ou os seus aliados obstaculizan o tránsito marítimo a través do estreito. Desde Washington preséntase a operación como unha demostración de forza destinada a garantir a seguridade das rutas comerciais e do subministro enerxético.
Jark, situada a uns 25 kilómetros da costa iraní, concentra a principal terminal de carga de petróleo do país e é un dos puntos máis importantes para a exportación petrolífera iraní. A illa alberga instalacións claves para o trasvase de petróleo a buques tanque, polo que a súa neutralización parcial ou total tería consecuencias inmediatas sobre a oferta global. Analistas consultados sinalan que a decisión de non destruír a infraestrutura reflicte a intención de evitar unha reacción económica aínda máis grave, aínda que fontes militares alertan do risco de novas ofensivas.
En Bagdad, as forzas estadounidenses informaron da morte de tres milicianos vinculados a faccións proiraníes tras ataques no centro da capital iraquí. Ese mesmo día, un dron alcanzou instalacións próximas á embaixada de Estados Unidos, provocando un lume que obrigou a activar protocolos de emerxencia na misión diplomática. As autoridades estadounidenses aumentaron as medidas de seguridade nas súas representacións e advertiron de que responderán a calquera agresión contra o seu persoal ou instalacións.
Irán reaccionou con dureza á ofensiva e advertiu que, no caso dunha agresión contra a súa infraestrutura petrolífera, económica ou enerxética, procederá a destruír activos vinculados a empresas ou intereses estadounidenses na rexión. Un portavoz do Cuartel General Central de Khatam al-Anbiya lanzou unha advertencia contundente, sinalando que, se se ataca a infraestrutura iraní, as instalacións que cooperen con Estados Unidos serán convertidas «nun montón de cinzas». A resposta oficial eleva o risco dunha ampliación do conflito a obxectivos económicos e civís.
A presión sobre o mercado enerxético foi inmediata: o barril de Brent subiu por riba dos 103 dólares e mantense por riba dos 100 dólares, tras coñecerse os ataques e o case total bloqueo que Irán mantén no estreito de Ormuz. Operadores e analistas advirten de que calquera prolongación da tensión pode empurrar os prezos aínda máis á alza e complicar a recuperación económica global. A incerteza sobre o subministro e a seguridade das rutas marítimas converteuse nun dos factores determinantes da crise.
O episodio prodúcese no marco dunha escalada rexional que xa cumpre dúas semanas, na que Israel tamén intensificou a súa ofensiva sobre o Líbano e se rexistran bombardeos case a diario en diferentes frontes. Observadores sinalan que a multiplicación de frontes e a intervención directa de potencias externas multiplican a posibilidade de incidentes non desexados que poidan desencadear unha conflagración máis ampla. A comunidade internacional, por agora, fai chamamentos illados á contención sen que se aprecien esforzos coordinados de desescalada.
En Washington, os responsables políticos subliñaron que a prioridade é protexer buques e persoal estadounidense e manter abertas as rutas de subministro petrolífero. En Teherán, a retórica foi de firmeza e vinganza en caso de agresión aos seus activos enerxéticos. Mentres tanto, os Estados afectados pola interrupción do petróleo cru seguen a monitorizar a situación e preparando plans de continxencia ante unha posible prolongación do conflito.
