O cara a cara entre Irene Rosales e Jessica Bueno remata entre bágoas en ‘De viernes’ e coa insistencia de que «non fai falta un intermediario»
A noite do 13 de marzo de 2026, no plató do programa De viernes en Telecinco, produciuse un agardado encontro televisivo entre Irene Rosales e Jessica Bueno, ambas ex parellas de Kiko Rivera. A cita, convocada unha semana despois das declaracións públicas de Rosales sobre a vida privada do DJ, derivou nun intercambio cordial que non evitou a emoción e as bágoas. O motivo central foi o desexo compartido de antepoñer o benestar do menor implicado e deixar atrás as tensións mediáticas. O encontro puxo fin ás especulacións sobre diferenzas irreconciliables entre as dúas mulleres.
Rosales explicou na entrevista que a súa aparición no programa perseguira, entre outras cousas, abrir un diálogo e reivindicar a súa versión dos feitos, pero subliñou que o máis importante era a estabilidade do neno. Declarou que sente afecto polo fillo da parella e que o seu trato foi sempre respectuoso, algo que, dixo, tamén recoñece a outra parte. A exmuller de Rivera amosouse visiblemente afectada en varios momentos e tivo que conter a emoción ao falar da relación co menor.
Da súa banda, Bueno agradeceu publicamente a atención e o agarimo que, segundo sinalou, mostrou Rosales cara ao seu fillo. «O meu fillo adóraa, portouse moi ben con el, o quixo como a un fillo», afirmou a modelo, que desexou a Rosales «toda a felicidade do mundo» e animou a que continuase o seu proceso persoal sen depender de terceiros. Boa parte do intercambio centrouse na normalización das relacións como un paso necesario para protexer ao menor e para reconstruír unha convivencia familiar menos tensa no ámbito mediático.
O momento máis emotivo chegou cando Rosales, coa voz entrecortada, restou dramatismo ao agradecemento e enfatizou que o seu trato cara ao neno non buscaba recoñecemento público, senón o benestar do pequeno. Asegurou que a súa intención é manter o contacto e velar polo equilibrio emocional do menor, e defendeu a posibilidade de que ambas familias manteñan unha comunicación fluída. Esa disposición foi recoñecida explicitamente por Bueno, que pechou a súa intervención cunha frase rotunda sobre a vontade de diálogo: «Non fai falta que haxa un intermediario polo medio».
Tratábase da primeira confrontación televisiva entre ambas desde que Rosales protagonizase un sonado «scoop» a semana anterior no que aludiu a supostas infidelidades do DJ. Aínda que a entrevista non afondou en detalles íntimos nin en probas concretas, si reavivou a atención mediática sobre a figura de Kiko Rivera e sobre as consecuencias públicas das rupturas sentimentais. O programa mantivo o foco nas repercusións persoais máis que na polémica en si.
Varios momentos da conversa evidenciaron a diferenza de postura entre as ex parellas: mentres Bueno mantén unha relación cordial co DJ, Rosales abordou con claridade o seu afastamento e a súa necesidade de reconstruírse tras a súa propia ruptura. Ambas coincidiron, non obstante, en que o menor debe quedar fóra das disputas e en que calquera xesto de cordialidade é positivo. A tensión, que noutros contextos podería ter derivado nun enfrontamento, transformouse nun acordo tácito sobre prioridades.
O diálogo foi seguido con atención nas redes sociais e por unha audiencia atraída pola promesa dun cara a cara que, finalmente, optou por un ton conciliador. A pesar da expectación, a cita deixou poucas novidades respecto das acusacións da semana anterior, pero si aportou unha imaxe pública de tregua entre dúas mulleres que se viron envoltas na mesma historia sentimental. Para moitos espectadores, a escena foi unha mostra de como a exposición mediática obriga a converter o privado en espectáculo, con consecuencias emocionais para os protagonistas.
Ao remate do programa, ambas abandonaron o plató tendo reforzado o compromiso de manter unha relación civilizada polo ben do menor e coa promesa de que, a partir de agora, o diálogo directo bastará para resolver malentendidos. A aparición, coa súa mestura de emoción e xestos conciliadores, serve como recordatorio de que, máis aló de titulares e debates, hai persoas e familias buscando pechar feridas nun escenario público. A frase final de Bueno, insistindo en que non se precisan intermediarios, resumiu o ton do reencontro: prudencia, afecto e vontade de avanzar.
