Os últimos acontecementos relacionados co colexio Duque de Rivas en Córdoba xeraron un intenso debate na opinión pública. Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos vindeiros meses.

Os detalles que saíron á luz revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Antonio Manuel Castro e Lidia Rosillo son, como se diría na actual xerga empresarial, dous casos de éxito. Pero nesta ocasión dun conxunto de colaboracións nas que participan institucións públicas, privadas e ONGs. Ambos son alumnos do primeiro curso de formación impartido no colexio Duque de Rivas, en Las Palmeras. Este centro quedou en desuso e foi aproveitado para poñer en marcha diversos itinerarios que conducen á certificación profesional en campos moi variados. Castro realizou o de electricidade e agora traballa nunha empresa do sector. Rosillo fixo o propio como camareira de pisos e obtivo emprego nun hotel. Como eles, unha alta porcentaxe de estudantes, arredor do 40% de media, conseguiron dar o salto ao mundo do traballo. «O noso obxectivo foi dignificar aos usuarios dos servizos sociais, aínda que entendemos que moitos precisan un subsidio para seguir adiante, cremos que outros queren dignificarse mediante o traballo», declara a concelleira de Servizos Sociais, Eva Contador. «Buscamos fundamentalmente impartir ensinanza en campos que teñen unha boa demanda laboral e onde resulta difícil atopar persoal cualificado», detalla Contador. Deste xeito, os itinerarios formativos abrangueron áreas como montaxe eléctrica ou camareira de pisos, pero tamén axuda no fogar ou xardinería. Tras o peche do colexio, quedaban así libres unhas enormes instalacións: «É un colexio significativo para o barrio, e con este proxecto mantivémoslle o nome: queremos que sexa un centro Impulsa para toda a cidade, polo que consideramos que se achegou a cidade ao barrio». Co proxecto de formación, deuse uso a algunhas aulas. O ano pasado os cursos foron para 220 persoas e a idea é seguir medrando segundo a demanda. O novo curso comezará a finais de novembro. Mentres tanto, as instalacións están a ser obxecto de obras de acondicionamento e tamén de accesibilidade, pois estase a construír un ascensor e instalando tamén videovixilancia, xa que o lugar sufriu algún percance de roubo de cable xusto no momento de cesar a súa actividade escolar. Tras estes cursos, o inicial e o que está por vir, ambos dentro do proxecto chamado Impulsa, o Duque de Rivas acollerá outro novo ao abeiro de fondos europeos pero destinado non xa a microformacións, senón a cursos máis amplos, polo que as instalacións se aproveitarán cada vez máis. Se a primeira pata destes procesos formativos estivo no Concello, outra está nas asociacións e ONGs que se ocupan de organizar e impartir os distintos módulos. Entre elas están Don Bosco, Estrella Azahara, Fepamic, Marcelino Champagnat ou Cic-Batá. Esta última encargouse de dous módulos, os responsables de que Antonio Manuel Castro e Lidia Rosillo conseguiran logo traballo. A coordinadora dos cursos de montaxe de redes eléctricas e camareiras de pisos por parte de Cíc-Batá é Laura Ansio. «Nós poñemos ao profesorado, materiais e técnicos responsables», asegura a coordinadora. Decantáronse por ambas áreas a causa da demanda profesional. «Cada curso de formación inclúe dous itinerarios, é dicir, son como dous cursos independentes que conclúen coa formación completa. Nós decidimos que dez alumnos en cada curso fixeran ambos cursos seguidos, de maneira que ao final conseguisen a certificación profesional», resume. Cada itinerario durou 120 e 180 horas respectivamente no caso de camareira de pisos, prácticas á marxe, o que os leva a unha extensión de entre cinco e seis meses en total. Máis curto, unhas 70 horas, foi o de instalacións eléctricas, prácticas á marxe. Nese caso hai catro alumnos traballando, e o mesmo no caso das camareiras de pisos. Concello, ONGs… a terceira pata do proxecto chega coas empresas. En dúas vertentes. A primeira nas que ofrecen prácticas. Un exemplo é o Hotel La Boutique de Puerta Osario, que presta as súas instalacións para esta función solidaria. «As prácticas engaden ao desempeño laboral xa adquirido durante o curso o ritmo laboral necesario para desenvolver o traballo real e o coñecemento de todas as funcións, levando todo iso de forma coordinada», sinala o director do establecemento, Pedro Alba. O responsable do hotel destaca tamén o papel que desenvolven as camareiras de pisos non só como simples limpadoras, tarefa xa de por si imprescindible, senón como «parte activa da venda do hotel, pois son partícipes dun engrenaxe entre o cliente e elas, xa que son as que atenden ao cliente cando demandan, por exemplo, unha almofada, unha toalla ou unha limpeza por algunha circunstancia extra; polo que resultan imprescindibles tamén na interacción con estes clientes e polo tanto fundamentais para cumprir as súas expectativas». Se as empresas onde se realizan prácticas son indispensables, as que contratan como traballadores aos alumnos son o elemento cara ao que desembocan todas as accións. No caso dos montadores eléctricos está Elebobisa. Esta entidade céntrase desde hai 35 anos no montaxe de centrais hidroeléctricas por toda España e ao montaxe industrial máis recentemente. Para esta última sección son traballadores ao cen por cen do xigante Cunext Group. Elebobisa ten 43 traballadores para o desenvolvemento de 160 proxectos en 2025. Esta vertente social procede en gran medida do seu actual xerente, Francisco Javier Fernández, que foi no seu momento xerente de Solemccor, a empresa de inserción social de Cáritas Diocesana. «Coñecer o proxecto do Duque de Rivas uniuse á necesidade grandísima de traballadores para a electricidade tanto en media, baixa como alta tensión», apunta Fernández. De feito, Elebobisa fíxose cos servizos de tres traballadores procedentes do Duque de Rivas, aínda que un tivo que deixalo ao marchar de Córdoba. E chégase á pata final, os grandes protagonistas, primeiro alumnos e máis tarde traballadores. Antonio Manuel Castro é xa traballador precisamente de Elebobisa. Era camareiro en restaurantes e salóns de xogo. Os longos horarios, con moitos festivos laborables, impedíanlle ver á súa familia, polo que decidiu apuntarse aos cursos do Duque de Rivas. «O único que sabía de electricidade era cambiar algún enchufe ou un interruptor», bromea. Electricidade subterránea, de aire e de postes foron as materias esenciais que concluíron curiosamente cunha práctica no propio colexio, pois os alumnos instalaron o poste eléctrico. Logo fixo prácticas noutra empresa, Instalaciones Caico, e rematou co seu actual contrato en Elebobisa: «Un día de traballo consiste en tirar cable, preparar bandexas ou rejiband para colocalos, ou introducir os cables nos cadros para que os compañeiros máis expertos os conecten: facémolo agora mesmo todo no Parque Xoiaría para Cunext». Que é o que máis lle gusta a Antonio Manuel deste mundo?: «Todos os días aprendemos algo novo ou distinto, cada día é diferente». Pola súa banda Lidia Rosillo conseguiu traballo no hotel Averroes, aínda que agora retomou a súa carreira de axuda no fogar, outra das súas profesións, pois é tamén auxiliar de enfermaría: «Escollín o módulo de camareira de pisos porque daquela non estaba traballando e sabía que era un traballo moi demandado pero para o que piden titulación». Rosillo destaca tanto os ensinamentos dos seus profesores como os recibidos nos hoteis onde fixeron prácticas. Bromea con ter levado esa aprendizaxe que tivera no centro ata a súa propia casa para realizar as tarefas do fogar con solvencia e rapidez nunca vistas antes. «No Duque de Rivas equipáronnos totalmente dúas aulas para aprender, lavadora ou secadora incluídas, xunto cunha reprodución da habitación dun hotel. así mesmo faciamos incursións a hoteis que se prestaron a deixarnos habitacións para practicar; logo a gobernanta dicíanos os fallos, e tamén fixemos visitas a lavanderías, tanto pequenas como grandes», afirma. Aínda que centrada agora no seu labor de auxiliar de enfermaría, Rosillo non descarta volver se fose necesario a outra profesión para ela novidosa, como camareira de pisos, que lle gustou igualmente tras a súa experiencia laboral no Averroes. A nova utilidade do colexio Duque de Rivas xa está a dar os seus froitos palpables. Deste xeito, os novos alumnos que comecen a súa formación a finais de novembro terán un espello onde mirarse e exemplos de traballadores xa consolidados que saíron das súas aulas. As melloras e obras no lugar irán tamén ampliando as súas posibilidades. Esta información, confirmada por fontes próximas ao desenvolvemento dos acontecementos, subliña a importancia de manter unha perspectiva informada sobre o tema.

É importante salientar que este tipo de situacións non ocorren no baleiro. Os antecedentes históricos e o contexto socioeconómico actual xogan un papel fundamental na comprensión completa destes eventos. Expertos na materia sinalaron que a converxencia de múltiples factores creou as condicións propicias para o desenvolvemento actual dos acontecementos.

Desde diferentes sectores alzáronse voces que ofrecen perspectivas variadas sobre o tema. Mentres algúns analistas manteñen unha visión optimista sobre as posibles resolucións, outros advirten sobre os desafíos que poderían xurdir a curto e medio prazo. Esta diversidade de opinións reflicte a complexidade inherente á situación.

Impacto en Galicia
No contexto galego, estes desenvolvementos adquiren unha dimensión particular. A comunidade autónoma, coa súa rica tradición e a súa posición estratéxica no noroeste peninsular, atópase nunha posición única para responder a estes desafíos. As institucións locais, desde a Xunta de Galicia ata os concellos, están a seguir de preto a evolución dos acontecementos.

Análise en Profundidade
Un exame detallado da situación revela múltiples capas de complexidade que merecen consideración. Os expertos consultados identificaron cando menos tres dimensións clave que deben terse en conta ao avaliar estes desenvolvementos.

En primeiro lugar, a dimensión económica non pode ser ignorada. Os mercados reaccionaron cunha mestura de cautela e expectativa, reflectindo a incerteza inherente á situación actual. Os indicadores económicos suxiren que poderiamos estar ante un período de axustes significativos.

En segundo lugar, o aspecto social presenta os seus propios desafíos e oportunidades. A cidadanía demostrou un nivel de implicación sen precedentes, participando activamente no debate público a través de diversos canais. Esta participación cidadá é vista por moitos como un sinal positivo da vitalidade democrática.

Finalmente, a dimensión institucional require especial atención. As organizacións e entidades implicadas están a traballar para coordinar as súas respostas e garantir que se manteña a estabilidade necesaria para navegar estes tempos complexos.

Perspectivas Futuras
Ollando cara adiante, é evidente que os vindeiros meses serán cruciais para determinar o curso dos acontecementos. Os observadores coinciden en que estamos nun momento decisivo que podería definir tendencias a longo prazo.

A capacidade de adaptación e a flexibilidade serán elementos clave para navegar con éxito os desafíos que se aveciñan. Tanto as institucións como a cidadanía deberán manter unha actitude proactiva e estar preparadas para responder a desenvolvementos inesperados.

En última instancia, o resultado dependerá da capacidade colectiva para traballar cara a solucións construtivas que beneficien ao conxunto da sociedade. O diálogo, a cooperación e o compromiso co ben común serán fundamentais neste proceso.