O debate sobre a coordinación aeroportuaria en Galicia: un reto pendente

A pugna polos ceos galegos, un reflexo de tensións históricas

En Galicia, o mapa dos aeroportos segue sendo un motivo recorrente de desencontros institucionais. Mentres o tráfico aéreo medra en España e novas rutas internacionais sitúan a outras comunidades no foco da conectividade, a comunidade galega continúa enfrascada nunha controversia sen resolver sobre o papel das súas tres infraestruturas principais: Santiago, Vigo e A Coruña. A última escalada de declaracións públicas entre representantes municipais e autonómicos sobre o modelo aeroportuario volve poñer enriba da mesa unha cuestión de fondo: ¿conseguirá Galicia algunha vez unha estratexia coordinada que supere intereses locais e mire ao futuro?

O risco da fragmentación: ¿tres aeroportos, tres visións?

A existencia de tres aeroportos nun radio xeográfico reducido é, para moitos analistas, un dos grandes dilemas da política de infraestruturas galega. A pesar dos esforzos por potenciar conexións, a competencia interna por rutas e pasaxeiros foi unha constante. As recentes críticas cruzadas entre responsables municipais e da administración autonómica ilustran unha dificultade persistente para establecer un modelo de cooperación real. Cada cidade defende a súa posición e, ao facelo, perpetúanse os receos sobre posibles agravios comparativos e reparto de investimentos.

Noutros territorios, o debate sobre a concentración fronte á dispersión de infraestruturas aeroportuarias deu lugar a procesos de especialización ou á creación de consorcios que xestionan de forma coordinada a oferta e a demanda. En Galicia, porén, as iniciativas para acadar un modelo común atopáronse coa resistencia dos actores locais, temerosos de perder protagonismo ou recursos.

Estratexia común ou suma de intereses locais?

A falta de consenso sobre o futuro dos aeroportos galegos non é un fenómeno novo. Dende hai anos, as propostas que apostan por especializar cada aeroporto en función do seu potencial —xa sexa para voos internacionais, conexións con Madrid ou rutas de baixo custo— chocaron coas lexítimas aspiracións de cada municipio a manter e ampliar a súa cota aérea. Así, Santiago, pola súa posición central e a súa vinculación ao turismo do Camiño, busca consolidarse como porta de entrada internacional, mentres Vigo e A Coruña reivindican o seu papel como nós esenciais para o tecido empresarial e a mobilidade local.

As discusións sobre os chamados «localismos» adoitan reeditarse cíclicamente, pero poucas veces derivaron en medidas concretas. ¿Trátase dunha pugna inevitable nunha rexión con forte identidade local, ou hai marxe para a construción dunha visión compartida? O certo é que a cidadanía asiste a este debate con escepticismo, percibindo que a falta de acordo pode restar oportunidades fronte a outras zonas que si conseguiron artellar modelos máis cohesionados.

O papel da administración autonómica e as expectativas dos usuarios

Dende a administración autonómica insístese na necesidade de colaboración, aínda que os reproches por suposto favoritismo ou inacción son habituais dende os concellos. O recente cruce de acusacións entre responsables municipais e autonómicos non fai máis que avivar a sensación de estancamento.

Pola súa banda, os usuarios dos aeroportos galegos reclaman, ante todo, mellores conexións e estabilidade na oferta de rutas. A competencia entre as terminais xerou en ocasións duplicidades e unha programación volátil, en contraste coa tendencia de concentración observada noutras comunidades, onde un só aeroporto asume o papel de hub rexional.