A execución da sentenza que ordena demolir o complexo de talasoterapia en Oia volveu a poñer ao municipio no centro dunha crise financeira e política. As licenzas municipais que permitiron a obra foron anuladas polos tribunais ao constatarse a ocupación de solo rústico; a alcaldesa advirte dun risco real de quebra e da perda de emprego nunha zona que xa sufriu decepcións previas. O proxecto, que en 1999 recibiu axudas públicas por valor de 3,9 millóns de euros, acumula máis de dúas décadas de recursos, rectificacións e pronunciamentos xudiciais contradictorios.
A demolición ordenada e as dúbidas sobre responsabilidades
A sentenza que agora se execútase non é un episodio illado senón a culminación dunha longa secuencia de resolucións e recursos. O complexo foi autorizado polo propio Concello nun momento no que a presión por atraer investimento turístico era intensa. Máis tarde, a normativa e a interpretación xudicial cambiaron: parte das construcións invadían solo rústico, o que invalidou as licenzas outorgadas. Ese contraste entre a decisión administrativa inicial e a corrección posterior pola vía xudicial é a raíz do conflito.
Na práctica xorden interrogantes inmediatos: quen asumirá os custos da demolición, que partidas orzamentarias do Concello se verán afectadas e se existirá obriga de indemnizar a promotores, provedores ou traballadores. Segundo fontes próximas ao equipo de goberno, a execución forzosa pode supoñer desembolsos que o municipio non ten previstos e que obrigarían a reprogramar servizos básicos. Esa posibilidade acendeu as alarmas entre concelleiros e técnicos municipais.
A alcaldesa empregou un ton severo para describir a situación, apuntando á necesidade de axudas externas e reclamando responsabilidade política polas decisións pasadas. Non deu nomes concretos máis aló de atribuírlle a sinatura das licenzas a etapas administrativas anteriores, pero a súa advertencia pública busca ademais presionar outras administracións para que actúen con rapidez e eviten que a débeda acabe asfixiando ao Concello.
A execución do derrubo tamén plantea un problema técnico de planificación: restituír o terreo ao seu estado anterior e controlar o impacto ambiental e paisaxístico nunha franxa costeira sensible. Os custos non se limitan á retirada de estruturas; inclúen descontaminación, restauración do contorno e posibles medidas de compensación pola afección ao litoral.
Un proxecto subvencionado que marcou a axenda local
O episodio non se pode entender sen remontarse ao contexto de finais do século XX en Galicia. Aquel período caracterizouse por un impulso ás infraestruturas turísticas para dinamizar comarcas con problemas de despoboación e estacionalidade. O complexo recibiu en 1999 axudas por un importe de 3,9 millóns de euros, unha cifra relevante para un investimento privado nun municipio pequeno como Oia e que xustificou grandes expectativas de emprego e actividade fóra de tempada.
Co paso dos anos, con todo, o proxecto converteuse nun emblema dunha xestión complexa: promesas de prosperidade, litixios pola ordenación do solo e unha sensación crecente de que as garantías xurídicas non foron as axeitadas. Para moitos veciños, a inversión pública quedou amortecida polas dúbidas legais; para o sector empresarial local, a incerteza traduciuse en dificultades para planificar e para atraer clientes de forma sostida.
A historia do Talaso tamén evidencia unha lección sobre controis administrativos. Nun territorio como as Rías Baixas, onde a protección do litoral e a competencia por proxectos turísticos conviven co interese pola recuperación económica, a falta de previsión técnica e legal pode converter un investimento estratéxico nun pasivo. A falta de
