O Xulgado de Primeira Instancia de Porriño decretou o arquivo da causa aberta pola agresión con ácido sufrida por unha muller de 70 anos en Mos na noite do 5 de xaneiro de 2025, coñecida como a véspera de Reis. A decisión apóiase en que tanto a vítima como o único investigado, o seu fillo, renunciaron a declarar e na ausencia de testemuñas que permitisen sustentar a acusación. Os feitos ocorreron nunha vivenda de Camiño Martizas, na parroquia de Tameiga, segundo a instrución xudicial.
A muller presentou queimaduras en aproximadamente o 35% do seu corpo e un traumatismo craneoencefálico tras a agresión, segundo o parte médico ao que tivo acceso a instrución. Aquela noite a Central de Coordinación de Urxencias Sanitarias recibiu unha chamada da vítima, «moi axitada», que contou que recibir aera un golpe na cabeza e que o agresor, que quedara na casa, podería portar un coitelo. Os servizos sanitarios e a Guardia Civil personáronse no domicilio tras a alerta, onde se atoparon sinais de violencia e restos compatibles co uso dun corrosivo.
O detido, un xove de 28 anos con antecedentes de problemas psiquiátricos, tentou tirarse pola fiestra cando acudiron os axentes, segundo consta na instrución. Foi detido como único investigado pola Guardia Civil e permaneceu vinculado ao caso durante a instrución, aínda que sempre sen prestar declaración. A causa estivo en mans do mesmo tribunal durante aproximadamente un ano até que a maxistratura acordou o sobresemento provisional.
A resolución xudicial subliña que o investigado se amparou no seu dereito a non declarar, mentres que a vítima expresou a súa vontade de non testificar en contra de ninguén, polo que os elementos probatorios existentes non alcanzaban para sustentar un procedemento penal. Ante a falta de testemuñas alleas aos protagonistas e sen novas probas que acreditasen a autoría dos feitos, o xulgado optou por arquivar a causa por insuficiencia probatoria. O peche do procedemento non equivale a unha declaración de inocencia, senón á falta de elementos para seguir adiante.
Durante as primeiras pesquisas acordouse tamén o precinto da vivenda afectada e practicáronse dilixencias para recabar vestixios e mostras que permitisen identificar a sustancia empregada, pero esas probas non foron suficientes para reconstruír con certeza o feito imputable a terceiros. A instrución incluiu a toma de informes médicos e forenses e as comparecencias dos axentes que interviron, sen que emerxesen testemuñas que vinculasen de forma directa o investigado coa aplicación do ácido. Por iso, o tribunal concluíu que non concurrían indicios racionais para sustentar a continuidade do procedemento penal.
Este caso insírese nunha serie de sucesos violentos ocorridos na provincia de Pontevedra nos últimos anos nos que a enfermidade mental figurou como factor relevante, segundo relatan fontes xudiciais e policiais. Entre os episodios citados polas autoridades están varios homicidios e agresións graves nos que os autores presentaban trastornos psiquiátricos ou problemas de saúde mental documentados, o que reabriu o debate sobre a atención e o seguimento destas persoas. Os profesionais consultados noutros procedementos subliñan a dificultade que supoñen os ocos probatorios cando as vítimas non desexan declarar ou os imputados acóllense aos seus dereitos procesais.
Desde o punto de vista xurídico, o arquivo da causa non impide que a investigación se reabra se aparecen novas probas ou testemuñas que permitan acreditar a autoría dos feitos. Fontes xudiciais explican que o sobresemento provisional é unha figura habitual cando a evidencia dispoñible resulta insuficiente, e que a reapertura depende de elementos novos e relevantes. Mentres tanto, as actuacións quedarán archivadas e a muller supervivente afronta o proceso de recuperación coas secuelas físicas que lle provocou a agresión.
A resolución xerou inquietude entre veciños e colectivos que traballan con vítimas de violencia, que reclaman protocolos máis claros de protección e acompañamento para persoas vulnerables e maiores. A investigación demostrou, segundo os expedientes, a complexidade de intervir en entornos rurais e con protagonistas que presentan problemas de saúde mental, unha combinación que complica a miúdo a labor policial e xudicial. O arquivo pon de manifesto as limitacións do sistema penal para esclarecer e sancionar algunhas agresións cando faltan declaracións e probas concluintes.
