Fernando Franco, cronista veterano de Vigo, faleceu o 15 de marzo de 2026 en Salamanca deixando unha obra xornalística que abarca case medio século. Foi unha voz habitual na crónica social e cultural da cidade e promotor de suplementos que marcaron un antes e un despois na prensa local. O seu falecemento prodúcese tras unha carreira iniciada nos anos setenta e ligada á transformación cultural e ao auxe da moda galega. O seu interese pola sanidade e a educación pública culminou nos seus últimos artigos, asinados ata o último domingo.
Franco naceu en 1951 no Casco Vello de Vigo e licenciouse en Ciencias da Comunicación na Universidad de Navarra. Debutou profesionalmente en 1976 na revista El Pope-Informe Gallego e incorporouse á redacción do xornal decano en 1980, onde permaneceu ata o día da súa morte. Ao longo de décadas asinou columnas, reportaxes e crónicas que documentaron a vida social e cultural da cidade.
A súa figura asóciase tanto á cobertura de eventos e personaxes como á capacidade de impulsar formatos xornalísticos innovadores. Entre as súas últimas achegas figuraron dous artigos contundentes a favor da sanidade e da educación públicas, publicados na súa columna habitual.
PHARO THE BE GO e a movida viguesa
Unha das pegadas máis visibles da súa traxectoria foi o seu traballo no suplemento Pilar Comesaña impulsado por Pilar Comesaña e coñecido como PHARO THE BE GO, que se editou entre decembro de 1984 e xuño de 1986. Aqueles oito números sintetizaron o que se vivía na movida viguesa: música, literatura, arte e provocación fronte a un contexto mediático conservador. O suplemento é recordado polo seu carácter transgresor e por situar a creatividade local nun plano visible.
«A réplica vanguardista e provocadora no contexto conservador no que se movía o xornal»
Ademais de PHARO, no cuatrienio 1983-1987 naceu o proxecto Pasarela, unha aposta arriscada por dedicar 12 páxinas semanais á moda, deseño e fotografía. Nesas páxinas Franco colaborou xunto a firmas como Amalia María Gallego e contou con colaboradores que marcaron época na escena cultural viguesa.
Crónica da moda e memoria dunha industria
A paixón de Franco pola moda non foi anecdótica: décadas despois publicou un libro que repasaba a evolución do sector na comunidade. En 2022 apareceu «40 años de la moda en Galicia» (Editorial Guiverny), un volume que sistematiza o camiño que levou á creación e consolidación de firmas como Inditex, Bimba y Lola, Florentino, Roberto Verino, Purificación García, Adolfo Domínguez, Selmark ou Nanos.
«Sen as costureiras o bum da moda en Galicia tería sido imposible»
Na súa obra, Franco reivindicou o papel colectivo —deseñadores, obradoiros e costureiras— na construción dun tecido industrial e creativo que traspasou fronteiras. A súa mirada combinaba o detalle local cunha perspectiva máis ampla sobre tendencias, mercado e creatividade, achegando contexto a éxitos empresariais e culturais.
Xornalista de raza, Franco deixou miles de columnas e reportaxes que actúan como arquivo dunha cidade en transformación. A súa maneira de contar conjugaba o testemuño directo co análise; a súa pluma defendeu servizos públicos e ocupouse da crónica de sociedade con rigor e proximidade. Colaboradores e lectores lembran a súa facilidade para captar o pulso de Vigo e a súa capacidade para poñer en valor iniciativas culturais emerxentes.
A traxectoria de Franco serve como rexistro dos cambios culturais e económicos que viviu Galicia nas últimas décadas. Desde os primeiros pasos na prensa rexional ata a publicación de ensaios sobre moda, o seu legado combina xornalismo comprometido, sensibilidade pola estética e defensa do público. A súa morte deixa un baleiro na mirada crítica sobre a cidade e na documentación da súa vivencia cultural.
Os funerais e actos de recordo celebraranse nos próximos días; compañeiros e lectores empezaron xa a compartir recordos e textos en homenaxe a unha figura que foi, durante décadas, cronista indispensable de Vigo e dos cambios que transformaron a Galicia contemporánea.
