Nas eleccións autonómicas celebradas o 15 de marzo de 2026 en Castilla y León, o Partido Popular revalidou o seu triunfo, pero non alcanzou a maioría absoluta e volverá a depender do apoio de Vox para formar goberno. A candidatura do presidente en funcións obtivo 33 procuradores fronte aos 14 de Vox, mentres o PSOE avanza ata os 30 escanos. O resultado reflicte un aumento da participación e unha concentración do voto nas principais forzas nacionais.
O candidato popular Alfonso Fernández Mañueco consegue 33 procuradores, dous máis que en 2022, cun respaldo do 35,45% do electorado. A pesar dese avance, a suma de escanos do PP non garante a investidura, polo que o voto de Vox segue a ser determinante para soster un executivo autonómico. A formación de dereitas dirixida na campaña por Carlos Pollán suma un escano e alcanza 14 representantes nas Cortes.
O PSOE, baixo a candidatura de Carlos Martínez, consolida un crecemento e pasa de 28 a 30 procuradores, con aproximadamente o 30,81% dos votos. Ese ascenso acurta a fenda co PP e confirma a recuperación parcial dos socialistas na comunidade. Os dous grandes partidos concentran agora unha ampla maioría do hemiciclo, o que algúns analistas levan en conta como un repunte do bipartidismo rexional.
Participación e reparto territorial
Con máis do 98% do escrutinio, a participación sitúase no 65,6%, case sete puntos por riba da rexistrada en 2022. O aumento da mobilización favoreceu as forzas maioritarias en termos de representación, prexudicando a partidos minoritarios e rexionalistas con menos capacidade de reter o seu electorado. Entre os territorios, as variacións nos escanos obedecen a dinámicas locais e á perda de impulso de agrupacións que concorreron fragmentadas.
A Unión do Pueblo Leonés (UPL) mantén os seus tres procuradores e conservará presenza parlamentaria mentres que Soria Ya sufriu un retroceso significativo, quedando cun só escano tras perder dous respecto da anterior lexislatura. Por Ávila consegue manter a súa representación con un procurador. Eses resultados obrigan a reconfigurar a composición dos grupos parlamentarios: o grupo que integraba a UPL e Soria Ya desaparece, e os leonesistas irán ao Grupo Mixto xunto con Por Ávila e o representante restante de Soria Ya.
Impacto dos partidos pequenos e da esquerda
A fragmentación e a concentración do voto prexudicaron as candidaturas locais e ás formacións da esquerda. En Común (IU‑Sumar‑Equo) e Podemos‑Alianza Verde, que nesta ocasión competiron por separado, non conseguiron representación parlamentaria. Ciudadanos, que tiña un escano en 2022, queda fóra das Cortes, o que reflicte a perda de relevancia do seu espazo político na rexión.
Vox mellora lixeiramente en votos e porcentaxe respecto de 2022, obtendo o 18,90% e algo máis de 230.000 sufragios fronte aos 214.000 anteriores, pero o seu avance sitúase por debaixo dalgunhas expectativas e enquisas que o situaban preto do 20%. O crecemento dos principais bloques —PP e PSOE— explica en boa medida o retroceso de formacións emerxentes e de ámbito local.
O resultado abre agora un escenario de negociación para a investidura. O PP necesita asegurar o respaldo de Vox para gobernar con estabilidade, o que reabre o debate sobre as condicións políticas e programáticas que os ultras esixirán a cambio do seu apoio. En paralelo, o PSOE eleva o seu peso parlamentario e preséntase como a alternativa máis reforzada desde a derrota de 2022.
As próximas semanas serán decisivas para saber se a gobernabilidade en Castilla y León queda atada a un acordo explícito entre PP e Vox ou se se abren fórmulas alternativas, como pactos puntuais ou apoios externos. A lectura máis clara da noite electoral é a concentración do voto nos grandes partidos e a dificultade de reeditar espazos de equilibrio provincial que existían na pasada lexislatura.
