O 18 de outubro de 1963, unha gata branca e negra converteuse na primeira e única felina en viaxar ao espazo. O seu nome era Félicitte, e a súa fazaña marcou un fito na carreira espacial francesa, pouco tempo despois de que Laika abrira o camiño cos animais en órbita.

Este feito ocorreu en plena Guerra Fría, cando potencias mundiais competían por demostrar superioridade tecnolóxica. Francia optou por un enfoque diferente: usar gatos para estudar o impacto da microgravidade en organismos cunha fisioloxía ben estudada.

O proxecto felino do CERMA

O Centro de Ensino e Investigación de Medicina Aeronáutica (CERMA) seleccionou 14 gatos rueiros de París. Cada felino recibiu un número de identificación e foi sometido a probas rigorosas.

Os científicos querían avaliar como afectaba a ingravidez a un animal cun sistema nervioso ben estudado. Os gatos eran ideais para investigacións sobre sono e atención, campos clave na neurofisioloxía.

Só seis sobreviviron ás probas de adestramento. Entre elas estaba a centrífuga, que simulaba forzas gravitacionais extremas. O animal escollido foi o C341, un gato de pelaxe branca e negra.

Viaxe ao espazo e condicións técnicas

O lanzamento tivo lugar desde a base francesa no deserto do Sáhara, en Alxeria. O foguete Véronique era pequeno, lixeiro, e deseñado para traxectorias suborbitais. Porén, foi suficiente para elevar a Félicitte a 157 quilómetros de altitude.

A cápsula contiña a gata nun espazo reducido, con electrodos na cabeza e nas patas, e sensores para monitorizar o seu ritmo cardíaco e respiración. O voo durou 42 segundos en ingravidez, cunha aceleración de 9,5 g.

Un retorno con vida, pero non con futuro

Félicitte regresou viva á Terra, rompendo o patrón de animais que non sobrevivían ao espazo. O seu éxito foi celebrado en Francia, e cambiouse o nome do código por Félicitte, en honra ao personaxe cómico Félix, pero adaptado ao xénero feminino.

Porén, o seu triunfo foi efémero. Dous meses despois, foi sacrificada para analizar posibles danos celulares causados pola misión. Sorprendentemente, os científicos non atoparon indicios significativos de alteracións.

A pesar do triste final, o seu legado foi recuperado. Hoxe, unha escultura de bronce na Universidade Espacial Internacional de Estrasburgo honra a súa memoria, grazas a unha campaña en liña que acadou visibilidade décadas despois.