O reto dos aeroportos galegos: aposta pola complementariedade?

A fragmentación aérea en Galicia: ¿obstáculo ou oportunidade?

Durante décadas, a comunidade galega conviviu cunha particularidade que non deixa de xerar debate: a existencia de tres aeroportos internacionais en apenas 150 quilómetros. A Coruña, Vigo e Santiago de Compostela compiten e cooperan a partes desiguais, unha realidade que suscitou preguntas recorrentes sobre a viabilidade e o futuro desta rede aeroportuaria. ¿Supón esta fragmentación unha debilidade estrutural ou, pola contra, pode converterse nun activo diferenciador se se xestionan con visión estratéxica os recursos existentes?

Especialización aeroportuaria: unha vella aspiración con novos matices

O sistema aeroportuario galego viviu momentos de rivalidade e solapamentos, sobre todo na captación de rutas e pasaxeiros. A tentación de buscar unha identidade propia para cada terminal non é nova, pero volve coller forza cada vez que se evidencian duplicidades e loitas por atraer voos similares. Neste escenario, o concepto de especialización resurge como proposta para ordenar a oferta e evitar conflitos innecesarios. A pregunta que se formula é se unha estratexia deste tipo favorecería realmente a eficiencia, ou se acabaría deixando parte do territorio sen conexións relevantes.

En distintos foros, voces do sector turístico e empresarial teñen exposto a idea de orientar os aeroportos cara a nichos diferenciados: priorizar, por exemplo, o tráfico de negocios nos aeródromos urbanos e enfocar o principal aeroporto intercontinental cara a destinos vacacionais. Porén, levar esta teoría á práctica non está exento de arestas, xa que as circunstancias socioeconómicas e a demanda real dos usuarios poden superar calquera planificación sobre o papel.

O papel do sector empresarial e turístico na planificación de rutas

A interlocución entre administracións, operadores aéreos e o tecido produtivo local resulta clave á hora de definir a folla de ruta das conexións. O sector turístico, polo seu propio interese en atraer visitantes e facilitar a mobilidade, reclama desde hai tempo unha maior profesionalización na negociación coas aerolíneas, así como un enfoque menos político e máis técnico na toma de decisións.

Non son poucos os que consideran que a falta dunha voz experta e neutral na interlocución coas compañías contribuíu a unha certa dispersión de esforzos e recursos. Neste contexto, insistíuse en ocasións na necesidade de habilitar figuras profesionais, independentes dos ciclos políticos, que poidan sentar a negociar rutas en función de criterios de rendibilidade, demanda e potencial de crecemento para Galicia no seu conxunto.

Competencia, cooperación e o espello doutros territorios

O debate sobre o modelo aeroportuario galego non é exclusivo desta comunidade. Outras rexións europeas con densidade similar de infraestruturas optaron por diferentes vías: desde a fusión de terminais baixo unha xestión conxunta ata a división funcional dos aeroportos en áreas de actividade complementarias. O caso de Galicia, porén, complícase pola orografía e unha rede ferroviaria que aínda busca acadar a plena conexión entre cidades e terminais aéreas.

A comparación con modelos de cooperación interterritorial amosa que, onde existe unha planificación coordinada entre administracións e sectores implicados, é máis doado acadar acordos para evitar duplicidades e reforzar a competitividade global do destino. Porén, en Galicia persiste a percepción de que os intereses locais pesan máis ca a visión estratéxica de país.