En unha columna publicada o 13 de marzo de 2026 en Charo Zarzalejos, a autora critica a decisión de que o rei viaxase recentemente a Chile para asistir á toma de posesión do novo goberno chileno sen a compañía dun ministro responsable da xornada, acompañado únicamente por unha secretaria de Estado. Zarzalejos sostén que ese xesto non é un detalle protocolario menor senón un síntoma dun desprazamento deliberado do peso institucional da Coroa. A columna sitúa o episodio no contexto da acción política do Executivo e interprétano como unha estratexia para condicionar a conversa pública. A viaxe, segundo a autora, revela unha nova práctica de relación entre Moncloa e Zarzuela.
A columnista sinala que non é a primeira vez que Felipe VI cruzou o Atlántico sen un ministro de quenda, e cuestiona que a Casa Real acepte esa circunstancia como normal. Ao seu xuízo, a presenza dunha secretaria de Estado en lugar dun titular ministerial responde menos á dispoñibilidade de cargos que a unha decisión de forma e fondo. Zarzalejos lembra ademais que o Goberno actual é, ao seu ver, o máis numeroso na historia democrática e plantea a paradoxa da ausencia de ministros en desprazamentos de alto perfil. A crítica subliña unha merma no recoñecemento institucional que, segundo a autora, debería preocupar a todos os partidos.
No artigo atribúese á factoría comunicativa de Moncloa a capacidade de lanzar iniciativas destinadas a marcar a axenda pública e, dese modo, deixar en segundo plano outros asuntos. Como exemplos desa estratexia, a columnista menciona a recente campaña contra o odio nas redes, os actos conmemorativos pola morte de Francisco Franco, que aseguran que tiveron escasa afluencia, e a presentación dun teléfono desde o Ministerio de Traballo que, segundo ela, non recibiu chamadas. Todas estas referencias preséntanse como episodios que, a xuízo de Zarzalejos, ocuparam espazo mediático en detrimento doutros debates.
A tese central do texto é que a ausencia dun ministro na viaxe oficial non é só unha cuestión de protocolo, senón a manifestación dun debilitamento deliberado da Coroa por parte do Executivo. A columnista distingue entre non apoiar á institución e reducir a súa relevancia pública ata convertela, na súa expresión, nunha figura de atrezzo. Esa interpretación, necesariamente subxectiva, plantexa un debate sobre os límites da normalización de prácticas que afectan á representación do Estado. Para Zarzalejos, admitir esa reducción sería un erro institucional con consecuencias simbólicas.
Outro eixo da columna é a dobre vara de medir política: a autora advirte que o chamado «tempo novo» na forma de gobernar estaría reservado ao presidente do Goberno, e que se a dereita aplicase medidas similares desataríase unha forte crítica. Zarzalejos lanza a pregunta retórica sobre se se permitiría a un Executivo de signo conservador gobernar «con ou sen o concurso do Parlamento» ou deixar que o rei viaxase sen acompañamento ministerial, suxerindo que a reacción sería distinta. Ese argumento busca poñer en equilibrio a valoración de actos institucionais coa alternancia política.
A columnista enlaza ademais a cuestión da viaxe con outras prácticas do Executivo que, sostén, poderían interpretarse como desprezo por procedementos democráticos, como a capacidade de gobernar sen orzamentos aprobados na lexislatura. Aquela lectura parte de citas e referencias críticas á xestión do Goberno, aínda que no texto non se ofrecen declaracións oficiais que contrasten esas afirmacións. En todo caso, o artigo reitera a idea de que certas condutas se están normalizando e deixan poucas resistencias públicas.
Históricamente, subliñan os analistas citados pola columna, a presenza dun ministro nas viaxes do xefe do Estado respondía a unha práctica de acompañamento institucional e á convenientemente explicable coordinación entre poderes. A ruptura desa costume abre un espazo de interpretación político-institucional que alimenta a polémica sobre a función e a visibilidade da Coroa na escena pública. Para Zarzalejos, a sensibilidade fronte a ese cambio depende en boa medida do clima político e de quen ocupe La Moncloa.
No seu peche, a autora advirte do risco de normalizar decisións que, ata agora, parecían consagradas pola práctica democrática e polo protocolo do Estado. O artigo plantexa un chamamento implícito á reflexión sobre o lugar que debe ocupar a Coroa e sobre a responsabilidade dos gobernos á hora de preservar ou erosionar esa posición. Máis aló da opinión, o episodio da viaxe a Chile volve abrir un debate sobre institucións, símbolos e límites na atribución do poder en España.
