O Sergas deberá indemnizar con 51.708 euros a un paciente de O Barco que perdeu a visión dun ollo tras unha atención inicial incompleta no PAC
O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia confirmou a condena que obriga ao Servizo Galego de Saúde (Sergas) a pagar 51.708 euros a un veciño de O Barco de Valdeorras que perdeu a visión do ollo dereito tras un accidente ocorrido o 18 de xuño de 2021. O alto tribunal ratifica a sentenza do Xulgado do Contencioso-Administrativo número 2 de Ourense, que considerou insuficiente a primeira asistencia recibida no Punto de Atención Continuada (PAC) da localidade. A resolución subliña que esa demora ou erro diagnóstico foi determinante no agravamento da infección que acabou coa visión.
O suceso produciuse cando o paciente, mentres traballaba nunha leira, notou a entrada dun corpo estraño no ollo. Esa mesma xornada acudiu ao PAC de O Barco, onde lle diagnosticaron unha úlcera corneal e lle prescribiron colirios como tratamento. Segundo as actuacións xudiciais, a avaliación inicial non inclúe manobras nin probas que detectasen a existencia dun obxecto intraocular nin sinais de perforación. Esa ausencia dunha exploración máis completa é o eixe da reclamación contra a administración sanitaria.
Ao día seguinte, o afectado volveu ao Hospital Comarcal de O Barco ao presentar cefalea e unha dor ocular intensa, e foi atendido en urxencias, onde ratificaron o diagnóstico de úlcera corneal e se formulou a posible perforación. Os médicos derivaron o caso ao Servizo de Oftalmoloxía e unha radiografía puxo de manifesto a presenza dun corpo estraño no interior do globo ocular. Mentres se tomaban novas medidas diagnósticas, administrouse tratamento antibiótico coa intención de controlar a infección.
Ese mesmo día o paciente foi trasladado ao Complexo Hospitalario Universitario de Ourense (CHUO), onde unha tomografía axial computerizada confirmou a perforación e a presenza dun fragmento metálico duns sete milímetros no ollo dereito. Os especialistas interviron cirurxicamente o 20 de xuño de 2021, pero a pesares das intervencións o afectado perdeu a visión nese ollo. As probas médicas incorporadas ao proceso amosan a evolución da infección e a dificultade posterior para recuperar a función visual.
No proceso xudicial a defensa do Sergas sostivo que o facultativo do PAC non apreciou sinais de alarma que xustificasen a derivación urxente a un oftalmólogo de garda, argumento co que trataba de amparar a decisión clínica inicial. Con todo, a sentenza de instancia, agora respaldada polo TSXG, considerou que a atención foi incompleta e que esa falta de diagnóstico e tratamento precoz permitiu a progresión da infección. Para os maxistrados, a omisión na exploración e no manexo inicial constitúe a causa fundamental do desenlace adverso.
O tribunal tamén rexeita a xustificación administrativa baseada na suposta falta de medios no PAC. Os xuíces estiman que, aínda que determinados recursos puidesen non estar dispoñibles nese punto de atención, si existían posibilidades de realizar exploracións complementarias no hospital comarcal ou de derivar con rapidez ao complexo hospitalario de Ourense. Nese sentido, a resolución reprocha que iso non debe traducirse nunha menor protección sanitaria polo feito de residir nunha zona rural.
A Sala do TSXG avala ademais a valoración probatoria realizada en primeira instancia, desestimando as alegacións que pretendían cuestionar a correcta apreciación das probas médicas. Con esa confirmación consolídase a obriga do Sergas de abonar a indemnización fixada polo xulgado ourensán. Contra a resolución do alto tribunal galego cabe interpor recurso de casación ante o Tribunal Supremo.
O fallo volve poñer no centro do debate as carencias e os protocolos de urxencia no medio rural, onde a ausencia de especialistas de garda e de certos equipos diagnósticos pode condicionar o prognóstico de lesións que requiren actuación precoz. Para colectivos e pacientes, a sentenza supón un chamamento de atención á administración sanitaria sobre a necesidade de reforzar os circuitos de derivación e dotar de medios aos centros comarcais para evitar danos irreversibles por demoras na atención.
