CONTIDO:
A actualidade informativa vese marcada por sexenio prodixioso irene polo, un desenvolvemento que os observadores cualifican como un dos máis relevantes do período actual.
As ramificacións destes eventos esténdense máis alá do inmediatamente visible.
A figura de Irene Polo e o xornalismo dos anos trinta
Os detalles que foron xurdindo revelan unha situación complexa que require unha análise detallada.
As crónicas de Irene Polo (Barcelona, 1908-Bos Aires, 1942) semellan escritas esta mañá. É a sensación que tiven cando a descubrín na miña tese de doutoramento sobre as revistas gráficas dos anos trinta a partir do semanario barcelonés ‘Imatges’.
Tempos do fotoxornalismo, cámara Leica en riste. Xoves reporteiros coa celeridade narrativa da radio e a pincelada cosmopolita do ‘star system’ de Hollywood.
Tempos das mulleres nas portadas de revistas como a parisiense ‘Vu’ ou as españolas ‘Estampa’, ‘Crónica’, ‘Mundo Gráfico’ e ‘Imatges’. Crónicas, reportaxes e entrevistas asinadas por reporteiras: Josefina Carabias, Magda Donato, Luisa Carnés, Rosa María Arquimbau, María Luz Morales e, como non, Irene Polo.
Con vinte e dous aniños, a Polo foi precursora do que nos sesenta se embalou como Novo Xornalismo. Os exéxetas do Gay Talese de ‘Sinatra está resfriado’, memorable crónica sobre unha ‘non crónica’, marabillaranse coa Polo de ‘Á caza de catro palabras co señor Cambó’.
Crónica dunha entrevista e legado xornalístico
Novembro de 1930, ‘dictablanda’ de Berenguer e pacto de San Sebastián republicano. Francesc Cambó foi operado dun tumor na larinxe e non fai declaracións sobre a situación política.
O líder da Lliga, partido da dereita catalá, é a gran esperanza para salvar a monarquía. A Polo tenta conseguir unha entrevista -dicíase así- co político esquivo.
Fai garda na portaría do edificio Cambó no 30 da barcelonesa Vía Laietana. O porteiro négalle a entrada. Ela non se desanima.
O domingo descansou o Creador pero non quen buscan un ‘scoop’. A Polo volve cun fotógrafo á ‘casa encantada’. Insiste co porteiro e escoita unha resposta esperanzadora: «¿Saíu don Francesc?» «Aínda non…»
A espera paga a pena. Ás 12.15 aparece o Rolls Royce de Cambó. Polo e o fotógrafo Esmeu métense nun taxi. ¡Siga ese coche!
A persecución remata en Esplugues, aforas de Barcelona. Cambó baixa do Rolls e pasea polo sendeiro campestre que bordea a estrada. A Polo vai ao seu encontro, pregúntalle como está. O político asinte, voz apagada. Está ben: «O seu rostro é animado, lucenlle os ollos claros e agudos maquiavélicos e sorrí… Só a barba é máis gris», apunta a reporteira.
Cambó prosegue o seu paseo; repara no fotógrafo e ri: «¿Seguístesme desde casa?». «Si, señor. Esperámolo tres horas. Gañamos esta entrevista improvisada», contesta Esmeu. Cambó achégase, dálle uns golpeciños nas costas e déixase fotografar. Catro palabras e unha gran crónica sobre a ‘non crónica’.
Coa reedición de ‘La fascinació del periodisme’ (Quaderns Crema), Glòria Santa Maria e Pilar Tur completan as crónicas (en catalán e en castelán) que Irene Polo publicou de 1930 a 1936. Un sexenio prodixioso en nove cabeceiras: ‘Las Noticias’, ‘Mirador’, ‘Imatges’, ‘La Humanitat’, ‘La Rambla’, ‘L’Opinió’, ‘L’Instant’, ‘Última Hora’ e ‘Mundo Gráfico’.
Xornalismo fascinante: «E o xornalista é o autor de todo isto: os feitos brillantes e os espantosos, e os admirables; a gloria e
