O PSdeG e a política galega reuníronse hoxe en Pontevedra para despedir a Antón Louro, que faleceu este xoves a punto de cumprir 74 anos. A capela ardente instalouse no Tanatorio San Marcos, onde militantes, cargos públicos e antigos compañeiros lembraron o seu papel decisivo na reorganización do partido e na estratexia que permitiu ao PSdeG acceder á Xunta en 2005. Louro, coñecido pola súa capacidade de diálogo e polo seu traballo orgánico dentro da formación, era considerado por moitos como un dos principais artífices da etapa de goberno socialista entre 2005 e 2009. A súa morte xerou unha onda de condolencias nas filas socialistas e na administración autonómica.
Á súa chegada ao tanatorio, Emilio Pérez Touriño, expresidente da Xunta e quen contou con Louro como número dous na dirección do partido, resaltou a importancia da súa contribución á vida interna do PSdeG. Touriño subliñou que parte do que se logrou durante o seu mandato non se entendería sen a labor de organización e estratexia que levou a cabo Louro, e describiuno como un compañeiro incansable, comprometido coa idea dunha Galicia mellor. Fontes presentes relatan que Touriño, visiblemente afectado, insistiu na mestura de amizade e lealdade política que marcou a súa relación con Louro durante décadas. A presenza de dirixentes e de afiliados puxo de manifesto o recoñecemento transversal cara a súa figura dentro do partido.
O secretario xeral do PSdeG-PSOE, José Ramón Gómez Besteiro, cualificou a Louro como un «socialista de raza» cuxa dedicación axudou a escribir algunhas das mellores páxinas do partido en Galicia. Nas súas declaracións destacou que a labor de Louro non se limitou a unha etapa concreta senón que o seu traballo organizativo axudou a transformar a estrutura e a capacidade de acción do PSdeG ao longo de moitos anos. Besteiro resaltou o peso deses cambios na conquista do Goberno autonómico en 2005 e na consolidación posterior da acción pública socialista. Para él, a perda supón o adeus a unha figura que combinou militancia e xestión cunha clara vocación de servizo.
Outros cargos públicos e compañeiros tamén valoraron a súa traxectoria. A senadora e concelleira de Vigo recordouna como unha política «culta, dialogante e boa persoa» capaz de tender pontes e fomentar consensos dentro da organización. O delegado do Goberno en Galicia expresou o seu pesar pola marcha dunha persoa considerada un referente do socialismo rexional e un servidor público entregado ao progreso da comunidade. O presidente da Diputación de A Coruña e exsecretario xeral do PSdeG, Valentín González Formoso, insistiu no seu papel como unha figura clave e no compromiso constante que amosou cara a Galicia.
Militante desde 1978, Louro ocupou a secretaría de Organización do partido nun momento en que a formación atravesaba fases de redefinición interna. Foi desde esa responsabilidade que impulsou unha revitalización do aparello orgánico, promovendo cambios na estrutura e nos mecanismos de afiliación e participación que, segundo analistas e dirixentes, foron determinantes para reforzar ao PSdeG no mapa autonómico. A súa visión combinaba o discurso socialdemócrata cunha sensibilidade polo galeguismo que marcou o seu perfil político e a súa tarefa de construción colectiva.
Entre as iniciativas que lle atribúen figura a creación da Festa dos Socialistas de Galicia, que naceu en Culleredo en 2001 e converteuse nun acto de referencia ao trasladarse á Carballeira nos anos posteriores. Esa cita anual serviu, na opinión de moitos, para cohesionar filas, reforzar a imaxe pública do partido e consolidar espazos de encontro entre militantes e representantes. A posta en marcha deste tipo de actos forma parte do legado organizativo que se lle recoñece e que remite á súa capacidade para conxugar o programático co relacional.
Na súa traxectoria, Louro alternou a xestión interna do partido coa interlocución pública e o asesoramento político, ata converterse nunha figura respectada tanto polos seus como polos adversarios. O seu papel como número dous na dirección da formación durante a chegada de Touriño á Xunta situouno na primeira liña das decisións estratéxicas, aínda que a súa influencia solía exercer-se máis na trastienda que na tribuna. Esa combinación de discreción e eficacia organizativa é o que moitos compañeiros quixeron destacar nos seus recordos.
O adeus a Louro conclúe, por agora, coa apertura da capela ardente en Pontevedra e cun aluvión de mensaxes que subliñan a súa achega ao Partido Socialista de Galicia e ao autogoberno galego. Os seus achegados e compañeiros ensalzaron o seu talante dialogante e o seu compromiso co benestar da comunidade, e o partido prepara actos de homenaxe nos próximos días. A despedida, máis aló do duelo, plantea tamén unha reflexión sobre o legado orgánico e político que deixa unha xeración que reconfigurou o socialismo galego nas últimas décadas.
