O Parlamento Europeo aprobou este martes 10 de marzo de 2026 en Estrasburgo un informe diagnóstico que pide unha resposta común para a crise da vivenda na Unión. O documento sitúa a raíz do problema nunha oferta insuficiente e propón unha «alianza europea pola vivenda» para coordinar medidas entre Estados membros, autoridades locais e o sector privado. A iniciativa chega tras constatar un déficit estimado de 10 millones de vivendas e busca frear o encarecemento que dificulta o acceso de mozos e colectivos vulnerables.
O texto aprobado é de carácter diagnóstico e reúne recomendacións para incrementar a construción e rehabilitación de inmobles, mellorar a regulación do mercado do aluguer e facilitar o acceso á vivenda asequible. Os relatores do informe defenden que a solución require combinar incentivos financeiros con reformas normativas e maior coordinación territorial. No hemiciclo quedou patente a intención de afrontar o problema desde a UE, aínda que o documento non impón medidas vinculantes aos gobernos nacionais.
Na súa intervención, o comisario responsable da materia advertiu das consecuencias sociais da crise e reclamou un enfoque integral. Dan Jørgensen subliñou que a falta de vivenda digna erosiona os valores sobre os que se asenta a Unión e afecta tanto a mozos como a maiores, así como a traballadores esenciais como sanitarios e docentes. O comisario defendeu a idea de utilizar todas as ferramentas europeas dispoñibles para marcar unha diferenza concreta na vida das persoas cidadás afectadas.
O relator do informe polo Grupo Popular Europeo remarcou a magnitude do reto e a necesidade de actuar con rapidez. Borja Giménez Larraz sinalou que construír máis vivendas é imprescindible para moderar os prezos e permitir a emancipación das novas xeracións. Segundo a súa exposición, sen un aumento significativo da oferta, as tendencias actuais de suba de prezos e exclusión residencial perpetuarán.
Durante o debate en Estrasburgo os distintos grupos políticos expresaron matices e prioridades diferentes, pero compartiron en liñas xerais o diagnóstico sobre a esixüidade da oferta. Entre as preocupacións plantexadas estivo a heteroxeneidade do problema entre países e rexións, así como a presión engadida en determinados mercados polo aluguer turístico e de curta duración. Nese punto, Inese Vaidere puxo de relevo que as solucións non poden ser uniformes e deben atender a realidades locais moi distintas.
O informe plantea, de forma xeral, combinar investimentos públicos e privados, mellorar a eficiencia do solo dispoñible e promover a rehabilitación enerxética de edificios para tanto aumentar a oferta como reducir custos a longo prazo. Abógase por aproveitar os instrumentos financeiros comunitarios e aliñar políticas urbanísticas e sociais para priorizar o acceso á vivenda asequible. Non obstante, os responsables europeos insisten en que a execución dependerá en gran medida da vontade e da capacidade de cada Estado membro e das súas administracións locais.
Para España, e para comunidades con forte presión turística como Galicia, as recomendacións europeas supoñen un chamamento a reforzar políticas autonómicas e municipais que compatibilicen a actividade económica co dereito á vivenda. Expertos e axentes sociais repetiron nos últimos anos a necesidade de medidas concretas para frear a especulación e facilitar a posta en marcha de vivendas protexidas, así como de instrumentos que controlen usos residenciais convertidos a aluguer vacacional en zonas tensionadas.
Os eurodeputados que apoiaron o texto presentárono como un primeiro paso e unha invitación a pasar do diagnóstico á acción coordinada. A proposta dunha alianza europea pola vivenda abre agora un período de diálogo entre a Comisión, o Parlamento e os Estados membros para concretar medidas e fontes de financiación. O debate continuará nas próximas sesións, mentres o informe servirá de referencia para quen busque articular políticas públicas que aborden un problema que, segundo Bruselas, xa ocupa un lugar central na axenda social do continente.
