Matías Vallés, nunha columna publicada o 16 de marzo de 2026, pon en dúbida as decisións da Academia na última edición dos Oscar e defende a película F1 como a mellor entre as nominadas. O artigo, desde Santiago, acusa a cerimonia de premiar obras máis polo seu impulso narrativo e mediático que pola súa calidade real. Vallés sitúa como punto central da súa crítica a derrota moral de títulos que, ao seu xuízo, mereceron máis recoñecemento.
O columnista describe como inxustos varios galardóns entregados e sinala certas películas premiadas como solucións previsibles da industria. No seu análise destaca a sobresaínte labor da cinta sobre a Fórmula 1 fronte ao aparato épico e fragmentado doutras nominadas. Nesa liña, reclama un reparto de premios máis fiel ao valor cinematográfico que á estratexia promocional.
Vallés tamén alude a nomes propios da noite, emitindo opinións sobre autores e actores que, ao seu xuízo, deberían terse avaliado doutro xeito. Entre as mencións figura a concesión de galardóns a títulos e interpretacións que, na súa opinión, non xustifican as estatuíñas fronte a propostas máis sólidas ou máis arriscadas.
Premios e discrepancias
Na columna sinalase que Paul Thomas Anderson obtivo a súa primeira estatuíña a mellor director, un feito que Vallés interpreta como un alivio para a memoria dos cineastas grandes que nunca foron premiados no seu momento. O autor dá valor aos primeiros minutos da cinta triunfante da noite, pero critica a perda de impulso do metraxe posterior.
Sobre as interpretacións, o texto celebra a recompensa ao traballo de Javier Bardem na categoría de reparto, aínda que o utiliza como contrapunto para criticar outros veredictos. Vallés considera que figuras como Ethan Hawke, na súa película sinalada como unha das máis notables, foron pasadas por alto en favor de nomes con maior proxección mediática.
O columnista non escatima en exemplos: acusa á Academia de premiar excesos histriónicos e filmes que apelan á bágoa fácil en vez da honestidade interpretativa. Tamén apunta a decisións controvertidas en categorías femininas, onde, segundo el, a emotividade dalgunhas pezas pesou máis que a sutileza doutras actuacións.
Contexto e películas ignoradas
Vallés coloca na súa lista de vítimas cinematográficas títulos como Blue Moon e a secuela de Zootropolis, que, ao seu xuízo, mereceron maior recoñecemento. Menciona así mesmo filmes de corte máis íntimo ou autoral —como Hamnet, Bugonia ou Valor sentimental— cuxa presenza na cerimonia quedou eclipsada por propostas máis voluminosas ou por campañas máis potentes.
O autor tamén lamenta a ausencia ou o fracaso dalgunhas obras iberoamericanas e europeas, e suxire que a enemizade ou a distancia con Hollywood penalizan certos realizadores. Cita o caso de directores que, por optar por unha vía menos comercial ou por manter unha postura crítica coa industria, rematan fóra do palmarés principal.
«F1 é con diferenza a mellor das dez seleccionadas», escribe Vallés, emplazando ao lector a valorar por si mesmo a calidade da cinta fronte á cacofonía doutras nominadas.
Máis alá dos gustos persoais, o texto interpela ao espectador e á propia Academia sobre os criterios que rexen a premiación. ¿Premiase o mérito artístico, a entrega interpretativa ou a maquinaria promocional que rodea cada título? Esa pregunta percorre toda a columna e pon en tensión a lexitimidade do palmarés recente.
Para o autor, a última colleita cinematográfica non estivo á altura agardada e os premios, aínda que previsibles, resultan a miúdo inxustos. Invita o público a formar o seu propio xuízo vendo as películas, en vez de conformarse cos laureles oficiais. Así conclúe unha reflexión crítica que, polo seu ton, pretende abrir un debate máis amplo sobre o estado do cine contemporáneo e o valor real dos Oscar.
