Faleceu en Salamanca o xornalista Fernando Franco, segundo confirmou o 16 de marzo de 2026 o seu amigo e tamén xornalista Teo Cardalda. O comunicado non especifica a causa do falecemento; a morte foi recibida con conmoción entre compañeiros e amigos en Vigo. Cardalda subliña que Franco exerceu un xornalismo atento ás historias persoais e á memoria cultural.
O xornalista, moi vinculado ao ambiente cultural de Vigo, foi obxecto dunha homenaxe en 2018 na que participaron músicos e colegas do medio. O seu traballo, segundo quen o coñeceron, combinaba a curiosidade pola música e as biografías cun respecto polas vidas que había detrás de cada canción. Aquela forma de entender a profesión marcou a moitos dos seus interlocutores.
No seu recordo, Cardalda destacou a capacidade de Franco para escoitar antes de preguntar, evitando os titulares fáciles e buscando as pequenas verdades que sosteñen as historias. Para o autor da esquela, esa mirada convertiuno nun alguén que, ademais de informar, preservaba a memoria colectiva. Amigos e colaboradores resaltan esa actitude en redes e conversacións privadas.
O recordo de Teo Cardalda
Cardalda describiu as charlas con Franco como encontros serenos, comparables a boas noites de música: cheas de calma, respecto e curiosidade limpa. Rememorou tamén situacións concretas e a relación de afecto e complicidade que mantiveron durante anos. A anécdota sobre a imposibilidade de asistir á despedida por motivos persoais subliña o impacto humano do suceso.
«Fernando non só facía xornalismo, facía memoria»
No seu mensaxe, Cardalda lamentou que determinadas persoas próximas a Franco non poidan estar agora no funeral por motivos persoais e xeopolíticos. Citou, con evidente afecto, a María Monsonís e mencionou que a filla dunha amiga, Maya, se atopa nun país de Oriente e non pode regresar pola situación de conflito alí. Esa circunstancia engade unha nota de tristeza á despedida.
Cardalda pechou o seu recordo coa certeza de que Franco seguiría facendo preguntas, mesmo na ausencia, e cun abrazo á súa familia e amizades. Ese ton mestura a pena persoal cunha valoración pública do legado profesional, algo frecuente nas voces que quixeron sumarse ao homenaje. A comunidade xornalística en Vigo e fóra dela reaccionou con mensaxes de apoio.
Reaccións e legado
Compañeiros e artistas que traballaron con Franco compartiron anécdotas e recordos ao longo do día. Moitos destacan a súa maneira de achegarse ás historias e a súa habilidade para enlazar a crónica co testemuño persoal. Para quen o coñeceu, a súa mirada xornalística foi tamén unha ferramenta de preservación cultural.
Non se deron por agora detalles sobre o funeral nin a data exacta do acto de despedida, aínda que o apartado do homenaxe de 2018 serve como referencia das numerosas caras que formaron parte do seu círculo profesional. Amigos e colaboradores pediron respecto e tempo para que a familia poida organizar as honras correspondentes.
A perda de Franco deixa en Vigo a sensación de que unha voz crítica e sensible se apagou. Nas próximas horas agárdanse máis comunicados por parte de asociacións profesionais e persoas que compartiron con el traxectos laborais e persoais. Desde aquí, o recordo trasládase tamén aos lectores e oíntes que o coñeceron a través das súas crónicas e entrevistas.
«Alí onde estea agora, seguro que seguirá facendo preguntas. E nós, desde aquí, tentaremos responder con cancións.»
Galicia Universal transmite as súas condolencias á familia de Fernando Franco, ás súas amizades e ás persoas que valoraron o seu traballo. A figura de Franco permanecerá na memoria colectiva como a dun xornalista que, segundo os seus amigos, fixo da escoita e da curiosidade o seu modo de preservar historias.
