Galicia prioriza a cautela avícola fronte á desescalada estatal

Unha decisión que fala de prevención, non de alarma

Cando unha administración retira restricións e outra as mantén en parte, a mensaxe pode parecer contraditoria. En realidade, o que está a ocorrer coas aves de curral en Galicia reflicte unha lóxica coñecida en sanidade animal: a desescalada non sempre é uniforme. Aínda que o Ministerio de Agricultura suavizou medidas en boa parte do territorio, na comunidade galega seguen vixentes limitacións en concellos considerados de risco ou baixo vixilancia reforzada.

Lonxe de ser un detalle burocrático, esta diferenza ten un impacto directo en granxas, autoconsumo familiar e planificación económica do campo. O debate de fondo non é só se as galiñas poden volver ao exterior, senón canto risco está disposto a asumir cada territorio tras meses de presión pola gripe aviaria.

A clave de lectura, polo tanto, non está en “abrir” ou “pechar” de forma absoluta, senón en xestionar unha transición con prudencia. No conxunto do Estado deuse un paso cara á normalización, pero permanecen zonas con medidas específicas: en total, 1.201 concellos, dos que 40 están en Galicia.

Que implica manter aves baixo teito en parte de Galicia

A restrición viña aplicándose desde novembro, cando se reforzou o control para reducir contactos entre aves domésticas e fauna silvestre. Agora, coa evolución epidemiolóxica máis favorable, levántanse límites en moitos puntos do país, pero as áreas catalogadas como sensibles continúan baixo un marco máis estrito.

Isto significa que determinadas explotacións, incluídas pequenas granxas e galiñeiros domésticos, deben seguir evitando a cría ao aire libre nas condicións habituais. Non se trata só de pechar unha porta do galiñeiro: implica adaptar alimentación, ventilación, xestión de residuos, rutinas de limpeza e organización do traballo diario.

Para as granxas profesionais, esta continuidade das medidas esixe soster investimentos en bioseguridade. Para quen ten poucos animais, adoita traducirse en máis carga de traballo e dúbidas prácticas. E para o consumidor, introduce unha variable relevante: a estabilidade do subministro depende de como evolucione a situación sanitaria e da capacidade do sector para manter os custos controlados.

“A lectura correcta é que estamos nunha fase de vixilancia intelixente: menos restricións xerais, pero máis precisión territorial”, resume un técnico de sanidade animal consultado por este medio.

O equilibrio difícil entre economía rural e control sanitario

En Galicia, onde o peso do sector primario é estrutural en moitas comarcas, calquera norma sobre produción animal ten efectos en cadea. Manter o confinamento en concellos concretos protexe fronte a novos episodios de contaxio, pero tamén prolonga un escenario de incerteza para parte da actividade avícola.

O principal reto é evitar que a prevención se viva como un castigo para quen cumpre. Se non se acompaña con información clara e apoio técnico, as medidas poden percibirse como arbitrarias. Pola contra, cando se explican criterios, prazos de revisión e obxectivos sanitarios, a resposta do sector adoita ser máis colaborativa.

Tamén convén lembrar que a gripe aviaria non afecta só á produción intensiva. As explotacións pequenas, os galiñeiros de autoconsumo e as aves mantidas en contornos semirrurais forman parte do mesmo ecosistema de risco. Por iso, a conversa pública non debería limitarse a “grandes granxas si ou non”, senón a como se reduce a exposición en todas as escalas.